Έναν sweet and sour ποστ που τον Σίκρετ Σάντα…
Ήρταν τα μεσάνυχτα τζαι ακόμα εμάσιετουν. Πρέπει να εδοκίμασεν πάνω που δέκα φορές μόνο τζείνην την ημέρα, αλλά πάντα το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Τούτην τη φορά όμως εφαίνουνταν να πηαίνουν ούλλα καλά. Με μμάθκια γεμάτα ελπίδα γυρίζει πάνω που το κατσαρολλί τζαι θωρεί… «Φτου ρε γαμώ το! Πάλε εγέμωσε κουτρουβούθκια!». Ακούει βήματα πίσω της. Ήταν ο Στύλλος. «Ήνταμπου έννα γινεί; Έννα έρτεις να ππέσεις; Εξύπνησες μας με τες φωνές σου κάθε τρεις τζαι λλίο». «Άφησμε να δοκιμάσω άλλη μια φορά τζαι έρκουμαι…», απαντά του.
Ξαναρκέφκει πάλε που την αρκήν. Τούτην την φορά έπιασεν το κατσαρολλίν το αλουμίνιο που της έδωκεν η μάνα της. Τα υπόλοιπα έκρουσεν τα ούλλα. Βάλλει λλίον λάδι καλόν, σύρνει μέσα τζαι λλίον αλεύρι τζαι αρκέφκει το νεκάτωμα πάνω που την φωθκιάν ώσπου να τσιγαριστεί. Βάλλει σιγά σιγά λλίον νερό ώσπου να γίνει κρεμούα τζαι ακόμα πιο λλίον ανθόνερον. Τζαι… πάλε έγινε αηδία γεμάτη κουτρουβούθκια. «Ούφφουυυ!».
Πάει να ππέσει γεμάτη απογοήτευση. Ο Στύλλος ήταν ήδη απλωμένος όπως το λέσιην. Έππεσεν δίπλα του τζαι εξεκίνησε να αναπολεί τα παιδικά της χρόνια. Εθυμήθηκεν το σπίτι που εμεγάλωσε, μακριά, στο υπερπέραν. Στην γη πέρα από το τούνελ. Εθυμήθηκε τη γιαγιά της, που όποτε επελλαρίζαν τζαι έθελεν να τους ηρεμήσει, αν δεν είσιεν κρεόλες τζαι φρουτάκια, έκαμνεν τους γρούτα. Η συνταγή ήταν τόσον απλή, αλλά εφαίνετουν της απίστευτα δύσκολη όποτε επροσπαθούσεν να την κάμει.
Ως σήμερα, αν συγκεντρωθεί, μπορεί να ακούσει το τσιγάρισμα στο κατσαρολλίν. Σάννα τζαι εν όπως το ππουφούρισμα που ακούεται; Τέλος πάντων. Μπορεί ακόμα να μυριστεί την γρούτα της γιαγιάς της… Μα σάννα τζαι έννεν γρούτα που μυρίζει; Εν μυρίζει καν. Βρωμεί. Βρωμεί μεθάνιον. Όι, όι, εν πεθάνιον. «Ρε Στύλλε! Είσαι γάρος. Μεν μου παίζεις τον τζοιμισμένον».
Η αναπόληση έσπασεν, αλλά η ανάμνηση εν τζαμαί. Πάντα εν τζαμαί. Άραγε η γιαγιά της εκατάφερεν να κάμει γρούτα που την πρώτη; Άραγε τζαι τζείνης εν η δική της γιαγιά που της την έμαθε; Όξα η μάνα της; Αν ζητήσει βοήθεια που την μάνα της, έννα τα καταφέρει τελικά να κάμει την γρούτα; Όξα έννα της μείνει το όνομα; Έσιει πραγματικά σημασία; Όξα εν απλά η ανάγκη να «φτάσει» την γιαγιά της; Στη μαγειρική, στη ζωή, στην οικογένεια…
Τωρά η Γρούτα έσιει τη δική της οικογένεια. Άραγε τα μωρά της που έννα μεγαλώσουν έννα προσπαθούν τζαι τζείνα να την «φτάσουν»; Σε ούλλους τους τομείς; Έννα θυμούντε την μαγειρική της μάνας τους τζαι έννα προσπαθήσουν να την αντιγράψουν; Εν έσιει πραγματικά σημασία η γρούτα τελικά, έννεν; Εν μια ιδέα. Ένας συμβολισμός. Μια ανάγκη να αποδείξει την αξία της. Στο κάτω-κάτω, εν η ανάμνηση τζαι η προσπάθεια που μετρά. Όι έναν έδεσμα…
«Αλλά αύριο, έννα καταφέρω να κάμω γρούτα! Χωρίς υπερβολή…».
Τζαι μια έκπληξη, ιδέα της Πρασινομήτωρ…
Χτυπά το ξυπνητήρι. Σήμερα, εν εχρειάστηκε καν. Εν έκλεισεν μάτι ούλλη νύχτα. Άραγε μετά που τόσες προσπάθειες τζαι πειραματισμούς εκατάφερεν τα; Πρέπει να πάει στο λαπ να κάμει ανάλυση των τελικών της δεδομένων για να εν σίουρη. Έξω εσιόνισεν πάλε. Ο Μεξικάνος του πάρκινγκ άρκεψεν να μουρμουρά πάλε. Εν άκουσεν λέξη. «Παρέτα μας τζαι εσού γιε μου», λαλεί του. «Que?», ρωτά απορημένος. Εν ασχολήθηκεν καν, εμπήκε στο αυτοκίνητο τζαι έφυεν ττάππον.
Μπαίνει μεσ’το λαπ βουρητή. Ούτε ενοχλήθηκεν καν σήμερα που τον Μαρκ που την έβλεπε ποβλακωμένος. Βάλλει τα δεδομένα στον υπολογιστή για την προσομοίωση. Εκατάφερεν τα! Ετελειοποίησεν την συνταγή. Τυπώνει την, βάλλει την σε ένα φάκελο τζαι βάλλει την στο σακκούι. Ήταν η τελευταία της μέρα πριν τες διακοπές, αλλά εν εμπορούσε να μείνει άλλο. Ένοιωθε ανασφάλεια, έπρεπε να φύει. Πάει, λαλεί του Άρχων ότι πρέπει να φύει, τζαι πάει στο γραφείο της.
«Πρας, σόρι αμπάουτ γιέστερντεϊ. Άι γουος ε τζερκ». Λαλεί ο ΠαΣχιΦα, που την ακολούθησε στο γραφείο. «Άι ντοντ χαβ τάιμ φορ δις. Γιουρ ε τζερκ, ντέι ιν ντέι άουτ», απαντά τζαι πιάνει τηλέφωνο στο αεροδρόμιο. Έπρεπε να αλλάξει την πτήση για το χρυσοπράσινο, να φύει πιο γλήορα. Φεύκει βουρητή τζαι πάει στο πάρκινγκ.
Μπροστά που το αυτοκίνητο της, εστέκουνταν θκυο τύποι με μαύρα κοστούμια τζαι γυαλιά του ήλιου. «Νταμν», λαλεί. «Πρέπει να έχουν πρόσβαση στο κομπιούτερ του λαπ». Εν μπορεί να χρησιμοποιήσει το αυτοκίνητο της. Πρέπει να φύει τωρά. Συνειδητοποιεί ότι το σακάκι, με το φάκελο, εξέχασεν το στο γραφείο. Πάει μέσα βουρητή. Πιάνει το σακούι της τζαι διά πάνω στον ΠαΣχιΦα. «Πρας, σαμ γκάις φρομ CIA γουερ λούκινγκ φορ γιου. Άι τολτ δεμ δέι καν κατς γιου απ ατ δε πάρκινγκ…». Πάντως, ο ΠαΣχιΦα εν επερίμενεν τον βουζουνόπατσο με τίποτε…
Ξέρει τι πρέπει να κάμει. Η θυσία απαιτείται. Πάει τζαι βρίσκει τον Μαρκ. Στέκεται μπροστά του. Κάτι επήε να πει, αλλά που το στόμα του εφκήκε μόνο ένας υπόκωφος ήχος. Αρπάσσει τον τζαι φιλά τον. Σαν ήταν ποβλακωμένος, βάλλει το σιέρι της στην τσέπη του τζαι αρπάσσει το κλειδί της μοτόρας. Πριν καν ξεθαμπώσουν τα γυαλιά του Μαρκ, τζείνη εβρίσκετουν ήδη στο δρόμο για το αεροδρόμιο.
Ο αέρας εφούντωσε το κυπριακό μαλλί τζαι έκαμεν το να μοιάζει με άφρο του 70’s. Μετά που κόπο, εκατάφερε να πείσει την κοπέλλα στο αεροδρόμιο ότι εν το ίδιο άτομο που δείχνει η ταυτότητα της τζαι εμπήκε γλήορα στο αεροπλάνο τζαι έκατσεν. Έβαλεν το σιέρι της στην τσέπη του σακακιού. Ένοιωσεν τον φάκελο τζαι πουκάτω την καρδία της να χτυπά όπως την πελλήν. «Ούλλα τελειώνουν σύντομα», εψυθήρισε καθυσηχαστηκά στον εαυτό της. «Ναι, ούλλα τελειώνουν σύντομα», απάντησε ο διπλανός της.
Ήταν ένας μελαχρινός, αραβικής καταγωγής, με έντονο ύφος. «Δώσμου τον φάκελο, γιατί ούτε ο Αλλάχ εν θα σε σώσει», λαλεί της με ένα σατανικό χαμόγελο. Έπιασεν την πανικός. Πιάνει την τσέντα της τζαι φέρνει του την στην τζεφαλή. Μόλις εφώναξε βοήθεια, ένας αστυνομικός με πολιτικά ακινητοποίησεν τον τρομοκράτη.
Η πτήση έμοιαζεν ατελείωτη, αλλά σύντομα έφτασε στο χρυσοπράσινο. Η οικογένεια της έπιασεν την που το αεροδρόμιο τζαι σύντομα εβρέθηκε σπίτι της. Μόλις έφτασε, έφκαλεν την συνταγή τζαι έπιασε δουλειά. Πράγματι, εκατάφερε να την τελειοποιήσει. Το τσίζκεϊκ ήταν τέλειο…
Η έμπνευση από…
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Various. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Various. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011
Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011
Dog shit...
Εχάθηκα που την μπλογκόσφαιρα (πάλε) τον τελευταόν τζαιρό τζαι είπα να κάμω ένα update. Ούτε τίποτε σοβαρό έτυχε, ούτε διακοπές κάμνω. Ο λόγος που εχάθηκα εν τούτη η μιτσιά…
…Πουρέκκα, έννεν; Το όνομα της εν Maya τζαι καταναλώνει μου πλέον το 100% του ελεύθερου χρόνου μου, προσωρινά τουλάχιστον. Εν 10 εβδομάδων, κρίσιμη ηλικία για την εκπαίδευση ενός σιύλλου. Η περίοδος μεταξύ 8-12 εβδομάδων εν η πιο σημαντική στην εκπαίδευση. Ναι μεν μπορείς να εκπαιδεύσεις ένα σιύλλο τζαι σε πιο μεγάλες ηλικίες, αλλά πιο δύσκολα. Σε τούτην την ηλικία ο νους τους εν όπως το σφουγγάρι τζαι επιδιώκουν τζαι οι ίδιοι να μάθουν. Εν καλά μέσα σε τούτην την περίοδο να μάθει τα τυπικά τουλάχιστον. Τα τυπικά (πισιά-κακά situation) εμάθαμεν τα. Τωρά επικεντρωνούμαστε στο να της μάθουμε λέξεις. Ο κάθε σιύλλος του σπιθκιού πρέπει να ξέρει ορισμένες λέξεις, για να γίνει πιο εύκολη τζαι η δική του ζωή τζαι η δική σας.
Ο σιύλλος ακούει πολλά διαφορετικά τους ήχους που έναν άνθρωπο. Ασπούμε, ακούει πιο έντονα τα γράμματα «κ», «τ», «ρ», «σ» (ειδικά το «σς» το κυπριακό το βαρύ τζαι ασήκωτο) τζαι κατά συνέπεια τα «τζ», «ψ» τζαι «ξ». Εν καλά οι κωδικές λέξεις που έννα μάθουν να έχουν μέσα τούτα τα γράμματα. Ασπούμεν, εμείς εμάθαμεν της «κακκά», «πισσιά», «αταξία» (με 2-3 ξ να βρέθουνται), τζαι τωρά εξεκινήσαμεν «κάτσε», «φρόνιμα» (με 2-3 «ρ», εν το «ξάπλωσε» τούτο), τζαι για το «έλα» (που εν έσιει μέσα έντονες για τον σιύλλο λέξεις) μάχουμαι να της μάθω το «κόρη» (πέρκει εν το μάθει η γεναίκα μου ώσπου να εν αργά για να αντιδράσει).
Τζείνο που εν σημαντικό για έναν σιύλλο τζαι παραβλέπει το εύκολα ο συνήθως ο κόσμος, εν η θέση του στην ιεραρχία της «αγέλης». Συνέχεια θα δοκιμάζει να ανεβεί κλίμακα με διάφορους τρόπους, συνήθως παραβιάζοντας κανονισμούς. Αν δεν πιάσει η προσπάθεια, προσπαθούν να το γυρίσουν στο παιχνίδι ή στη χαριτωμενιά. Αν κάμεις το λάθος να υποκύψεις χωρίς να του δείξεις ότι έσιει συνέπειες (μια φωνή η ένα δυνατόν πισκάλισμαν των σιερκών εν αρκετόν) έκατσες πάνω, χωρίς υπερβολές. Αν νομίσει ο σιύλλος ότι εν ο «άλφα» στην «αγέλη», θα κάμνει ότι θέλει τζαι θα κάμει τη ζωή σας κόλαση.
Ο σιύλλος προέρχετε που τον λύκο τζαι παρά τες μεταλλάξεις που του εκάμαμεν, κρατεί ορισμένα ένστικτα τζαι τρόπους επικοινωνίας. Π.χ. η ανασηκωμένη ουρά τζαι αυτιά τζαι η στάση με την τζεφαλή μπροστά, εν σημάδιν ότι προσπαθεί να επιβληθεί (ακόμα τζαι στο παιχνίδι). Που την άλλην, οι λεγόμενες «ασκήσεις υποταγής» γίνουνται με την ουρά κάτω που τα σιέλια, τα αυτιά χαμηλωμένα. Ένδειξη υποταγής στον «άλφα» τζαι εμπιστοσύνης στον άλλον εν το ξάπλωμα ανάσιελα. Στα κυνοειδή, το τελειωτικό σημάδι υπεροχής έσιει το σε μια «σύγκρουση» τζείνος που ακουμπά με την πατούσα του στην πλάτη του άλλου (use it wisely). Σε περίπτωση που του θυμώσετε τζαι κατουρήσει λλίο χαμαί, εν πρέπει με τίποτε να του θυμώσετε. Τούτο κάμνει το ως αναγνώριση τζείνου που τον φροντίζει ως ανώτερου στην ιεραρχία τζαι αναμένει να τα καθαρίσεις για να αναπτύξει δεσμό τζαι εμπιστοσύνη (primitive shit).
Το πρόβλημα μας εμάς εν ότι έχουμεν τζαι κάττους. Εν λλίο παράξενη φάση, αλλά όι δύσκολο να την χειριστεί κάποιος. Κυνοειδή τζαι αιλουροειδή έχουν διαφορετικές περιβαλλοντικές/κοινωνικές ανάγκες. Οι σιύλλοι θέλουν να ξέρουν τη θέση τους στην αγέλη τζαι εν τους χαλά είτε εν «άλφα» είτε «ωμέγα», αν τζαι κατά καιρούς δοκιμάζουν να ανεβούν κλίμακα. Που την άλλην, οι κάττοι θέλουν εδαφική κυριαρχία για να εν άνετοι. Ο μόνος τρόπος να τα βολέψεις, εν να δεχτεί ο σιύλλος ότι εν ανώτερος του ο κάττος. Έτσι εν τζαι οι θκυο μια χαρά, ο ένας έσιει εδαφική κυριαρχία τζαι ο άλλος αρκείτε στη θέση του «ωμέγα».
Προς το παρών είμαστε μια χαρά. Ο σιύλλος έννα δοκιμάσει την υπομονή του κάττου τζαι ο κάττος έννα τον βάλει στη θέση του χωρίς να του κάμει ζημιά, αν νοιώθει ότι έννεν απειλή ο σιύλλος για τη ζωή του, ότι εν του σιερκού του. Κάτι αρκετά εύκολο στη περίπτωση μας, αφού η Maya εν ίσια με το πισινό το πόδι του ενός μας κάττου. Οι κάττοι βλέπουν την ως μωρό, μέλος της οικογένειας, τζαι διούν της κανένα πατσούι (χωρίς να φκάλουν νύσια) άμμα αταχτέψει. Αν θέλει παιχνίδι (επειδή εν μεγάλοι πλέον τζαι εν έχουν την όρεξη της) απλά δείχνουν της ότι εν έσιει ούτε την ταχύτητα τους, ούτε το άλμα τους.
Οκ, έπρησα σας τα. Αφήνω σας. Αν θέλει κάποιος συμβουλές για εκπαίδευση τζαι συμπεριφορά πέτε τζαι έννα χαρώ να βοηθήσω. Εθκιάβασα μια φάουσα πράματα, να μεν παν χαμένα :P
Ο σιύλλος ακούει πολλά διαφορετικά τους ήχους που έναν άνθρωπο. Ασπούμε, ακούει πιο έντονα τα γράμματα «κ», «τ», «ρ», «σ» (ειδικά το «σς» το κυπριακό το βαρύ τζαι ασήκωτο) τζαι κατά συνέπεια τα «τζ», «ψ» τζαι «ξ». Εν καλά οι κωδικές λέξεις που έννα μάθουν να έχουν μέσα τούτα τα γράμματα. Ασπούμεν, εμείς εμάθαμεν της «κακκά», «πισσιά», «αταξία» (με 2-3 ξ να βρέθουνται), τζαι τωρά εξεκινήσαμεν «κάτσε», «φρόνιμα» (με 2-3 «ρ», εν το «ξάπλωσε» τούτο), τζαι για το «έλα» (που εν έσιει μέσα έντονες για τον σιύλλο λέξεις) μάχουμαι να της μάθω το «κόρη» (πέρκει εν το μάθει η γεναίκα μου ώσπου να εν αργά για να αντιδράσει).
Τζείνο που εν σημαντικό για έναν σιύλλο τζαι παραβλέπει το εύκολα ο συνήθως ο κόσμος, εν η θέση του στην ιεραρχία της «αγέλης». Συνέχεια θα δοκιμάζει να ανεβεί κλίμακα με διάφορους τρόπους, συνήθως παραβιάζοντας κανονισμούς. Αν δεν πιάσει η προσπάθεια, προσπαθούν να το γυρίσουν στο παιχνίδι ή στη χαριτωμενιά. Αν κάμεις το λάθος να υποκύψεις χωρίς να του δείξεις ότι έσιει συνέπειες (μια φωνή η ένα δυνατόν πισκάλισμαν των σιερκών εν αρκετόν) έκατσες πάνω, χωρίς υπερβολές. Αν νομίσει ο σιύλλος ότι εν ο «άλφα» στην «αγέλη», θα κάμνει ότι θέλει τζαι θα κάμει τη ζωή σας κόλαση.
Ο σιύλλος προέρχετε που τον λύκο τζαι παρά τες μεταλλάξεις που του εκάμαμεν, κρατεί ορισμένα ένστικτα τζαι τρόπους επικοινωνίας. Π.χ. η ανασηκωμένη ουρά τζαι αυτιά τζαι η στάση με την τζεφαλή μπροστά, εν σημάδιν ότι προσπαθεί να επιβληθεί (ακόμα τζαι στο παιχνίδι). Που την άλλην, οι λεγόμενες «ασκήσεις υποταγής» γίνουνται με την ουρά κάτω που τα σιέλια, τα αυτιά χαμηλωμένα. Ένδειξη υποταγής στον «άλφα» τζαι εμπιστοσύνης στον άλλον εν το ξάπλωμα ανάσιελα. Στα κυνοειδή, το τελειωτικό σημάδι υπεροχής έσιει το σε μια «σύγκρουση» τζείνος που ακουμπά με την πατούσα του στην πλάτη του άλλου (use it wisely). Σε περίπτωση που του θυμώσετε τζαι κατουρήσει λλίο χαμαί, εν πρέπει με τίποτε να του θυμώσετε. Τούτο κάμνει το ως αναγνώριση τζείνου που τον φροντίζει ως ανώτερου στην ιεραρχία τζαι αναμένει να τα καθαρίσεις για να αναπτύξει δεσμό τζαι εμπιστοσύνη (primitive shit).
Το πρόβλημα μας εμάς εν ότι έχουμεν τζαι κάττους. Εν λλίο παράξενη φάση, αλλά όι δύσκολο να την χειριστεί κάποιος. Κυνοειδή τζαι αιλουροειδή έχουν διαφορετικές περιβαλλοντικές/κοινωνικές ανάγκες. Οι σιύλλοι θέλουν να ξέρουν τη θέση τους στην αγέλη τζαι εν τους χαλά είτε εν «άλφα» είτε «ωμέγα», αν τζαι κατά καιρούς δοκιμάζουν να ανεβούν κλίμακα. Που την άλλην, οι κάττοι θέλουν εδαφική κυριαρχία για να εν άνετοι. Ο μόνος τρόπος να τα βολέψεις, εν να δεχτεί ο σιύλλος ότι εν ανώτερος του ο κάττος. Έτσι εν τζαι οι θκυο μια χαρά, ο ένας έσιει εδαφική κυριαρχία τζαι ο άλλος αρκείτε στη θέση του «ωμέγα».
Προς το παρών είμαστε μια χαρά. Ο σιύλλος έννα δοκιμάσει την υπομονή του κάττου τζαι ο κάττος έννα τον βάλει στη θέση του χωρίς να του κάμει ζημιά, αν νοιώθει ότι έννεν απειλή ο σιύλλος για τη ζωή του, ότι εν του σιερκού του. Κάτι αρκετά εύκολο στη περίπτωση μας, αφού η Maya εν ίσια με το πισινό το πόδι του ενός μας κάττου. Οι κάττοι βλέπουν την ως μωρό, μέλος της οικογένειας, τζαι διούν της κανένα πατσούι (χωρίς να φκάλουν νύσια) άμμα αταχτέψει. Αν θέλει παιχνίδι (επειδή εν μεγάλοι πλέον τζαι εν έχουν την όρεξη της) απλά δείχνουν της ότι εν έσιει ούτε την ταχύτητα τους, ούτε το άλμα τους.
Οκ, έπρησα σας τα. Αφήνω σας. Αν θέλει κάποιος συμβουλές για εκπαίδευση τζαι συμπεριφορά πέτε τζαι έννα χαρώ να βοηθήσω. Εθκιάβασα μια φάουσα πράματα, να μεν παν χαμένα :P
Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2011
Μαυρίλλα
Έσιει φορές που θωρείς τα πάντα γυρών σου να σκοτεινιάζουν. Ακούεις τες κολώνες που έχτισες για να στηρίζουν τη ζωή σου όπως την ξέρεις να τρίζουν. Τζαι αρκέφκεις να αμφιβάλλεις ακόμα τζαι για τζείνες που εν σταθερές. Ακόμα τζαι τα μιτσιά πράματα που εμπρούσαν να φέρουν λλίην αισιοδοξία τζαι λλίο φως, αρνούνται να συμβιβαστούν. Ούλλα συνωμοτούν τζαι φέρνουν μια μαυρίλλα, που σκοτεινιάζει κάθε μέρα τζαι παραπάνω. Κάθε προσπάθεια να ξεφύγεις εν μάταιη. Εν όπως τον ιστό της αράχνης, που αν πιαστείς πάνω με το να παλεύκεις να ξεφύγεις το μόνο που καταφέρνεις εν να εξαντληθείς τζαι να μεν έσιεις δύναμη να αντιμετωπίσεις την αράχνη στο τέλος. Το μόνο που σου μεινίσκει να κάμεις εν να ανοίξεις τα σιέρκα, να χαλαρώσεις τζαι να αφήκεις την μαυρίλλα να σε παρασύρει όπου θέλει… Στο δρόμο, ίσως καταφέρεις να αποχτήσεις ξανά τες δυνάμεις σου τζαι να μπορείς να αντιμετωπίσεις τζείνο που έννα βρεθεί τελικά απέναντι σου.
Cradle of Filth
Bathory Aria
Snuffed tapers sighed
As Death left impressing
His crest of cold tears on the Countess
Benighted like ill-fated Usher
The House of Bathory shrouded
'Neath griefs dark facade
If only I could have wept
In mourning by Her side
I would have clasped Her so tight
Like storm-beached Aphrodite
Drowned on Kytherean tides
And Kissed Her
For from Her alone
My lips would have known
Enigmas of shadowy vistas
Where pleasures took flesh
And pain, remorseless
Came freezing the breath
Of raucous life hushed unto whispers
Benighted.
Inhaling the pale waning moonlight that crept
Through the crypt of Her Lord who so lucidly slept
Benighted.
Exhaling the wail of black widowhood's toll
Waxing eternal night entered Her soul
[II. A Murder of Ravens in Fugue]
Now haranguing grey skies
With revenge upon life
Gnathic and Sapphic
Needs begged gendercide
Delusions of Grandier denounced the revolt
Of descrying cursed glass, disenchanted in vaults
Encircled by glyphs midst Her sin-sistered cult
With hangman's abandon She plied spiritworlds
To Archangels in bondage
From light to night hurled
Cast down to the earth where torment would unfurl.......
But soon,
Her tarot proved
Hybrid rumours spread like tumours
Would accrue
And blight Her stars
However scarred
To better bitter truths
Of cold bloodbaths
As bodies rose
In rigid droves
To haunt Her from their
Shallow burials imposed
When wolves exhumed
Their carthen wombs
Where heavy frosts had laboured long
To bare their wounds
To the depths of Her soul they pursued
Wielding their poison they flew
Like a murder of ravens in fugue
And knowing their raptures
Would shatter Her dreams
She clawed blackened books for damnation's reprieve
Baneful cawed canons on amassed enemies
So Hallow's Eve
As She received
Like Bellona to the ball
Those enemies
Fell-sisters heaved
Her torturies
Cross stained flagstones
To Her carriage reined to flee
But She knew She must brave the night through
Though fear crept a deathshead o'er the moon
Like a murder of ravens in Fugue
For each masked, jewelled gaze held dread purpose
Horror froze painted eyes to cold stares
And even Her dance
In the vast mirrors cast
Looked the ill of Her future
If fate feasted there....
[III. Eyes That Witnessed Madness]
In an age crucified by the nails of faith
When rank scarecrows of christ blighted lands
An aloof Countess born an obsidian wraith
Dared the abyss knowing well She was damned
Her life whispered grief like a funeral march
Twisted and yearning, obsessed an entranced
With those succumbing to cruelty
Crushed 'neath the gait of Her dance
A whirlwind of fire that swept through the briers
Of sweet rose Her thickets of black thorn had grasped...
She demanded the Heavens and forever to glean
The elixir of Youth from the pure
Whilst Her lesbian fantasies
Reamed to extremes
O'er decades unleashed
Came for blood's silken cure
But Her reign ended swiftly
For Dark Gods dreamt too deep
To heed Her pleas
When Her gaolers were assailed
With condemnations from a priest
Who'd stammered rites
In the dead of night
For maidens staining winding sheets
And She postured proud
When Her crimes were trowelled
And jezebelled to peasant lips
Though She smelt the fires
That licked limbs higher
To the tortured cunts of accomplices
So ends this twisted fable's worth
And though spared the pyre's bite
By dint of nobled bloodlined birth
Her sins (crimes) garnered Her no respite
Forever severed from the thrill of coming night
Where slow Death alone could grant Her flight
"The Spirits have all but fled judgement
I rot, alone, insane,
Where the forest whispers puce laments for me
From amidst the pine and wreathed wolfsbane
Beyond these walls, wherein condemned
To the gloom of an austere tomb
I pace with feral madness sent
Through the pale beams of a guiltless moon
Who, bereft of necrologies, thus
Commands creation over the earth
Whilst I resign my lips to death
A slow cold kiss that chides rebirth
Though one last wish is bequathed by fate
My beauty shalt wilt, unseen
Save for twin black eyes that shalt come to take
My soul to peace or Hell for company"
[Quoted words above are from Hammer Film's "Countess Dracula" (1970). The singer is Imgrid Pitt, the actress who played the role of Elizabeth in that film.]
My soul to Hell for company
Cradle of Filth
Bathory Aria
Snuffed tapers sighed
As Death left impressing
His crest of cold tears on the Countess
Benighted like ill-fated Usher
The House of Bathory shrouded
'Neath griefs dark facade
If only I could have wept
In mourning by Her side
I would have clasped Her so tight
Like storm-beached Aphrodite
Drowned on Kytherean tides
And Kissed Her
For from Her alone
My lips would have known
Enigmas of shadowy vistas
Where pleasures took flesh
And pain, remorseless
Came freezing the breath
Of raucous life hushed unto whispers
Benighted.
Inhaling the pale waning moonlight that crept
Through the crypt of Her Lord who so lucidly slept
Benighted.
Exhaling the wail of black widowhood's toll
Waxing eternal night entered Her soul
[II. A Murder of Ravens in Fugue]
Now haranguing grey skies
With revenge upon life
Gnathic and Sapphic
Needs begged gendercide
Delusions of Grandier denounced the revolt
Of descrying cursed glass, disenchanted in vaults
Encircled by glyphs midst Her sin-sistered cult
With hangman's abandon She plied spiritworlds
To Archangels in bondage
From light to night hurled
Cast down to the earth where torment would unfurl.......
But soon,
Her tarot proved
Hybrid rumours spread like tumours
Would accrue
And blight Her stars
However scarred
To better bitter truths
Of cold bloodbaths
As bodies rose
In rigid droves
To haunt Her from their
Shallow burials imposed
When wolves exhumed
Their carthen wombs
Where heavy frosts had laboured long
To bare their wounds
To the depths of Her soul they pursued
Wielding their poison they flew
Like a murder of ravens in fugue
And knowing their raptures
Would shatter Her dreams
She clawed blackened books for damnation's reprieve
Baneful cawed canons on amassed enemies
So Hallow's Eve
As She received
Like Bellona to the ball
Those enemies
Fell-sisters heaved
Her torturies
Cross stained flagstones
To Her carriage reined to flee
But She knew She must brave the night through
Though fear crept a deathshead o'er the moon
Like a murder of ravens in Fugue
For each masked, jewelled gaze held dread purpose
Horror froze painted eyes to cold stares
And even Her dance
In the vast mirrors cast
Looked the ill of Her future
If fate feasted there....
[III. Eyes That Witnessed Madness]
In an age crucified by the nails of faith
When rank scarecrows of christ blighted lands
An aloof Countess born an obsidian wraith
Dared the abyss knowing well She was damned
Her life whispered grief like a funeral march
Twisted and yearning, obsessed an entranced
With those succumbing to cruelty
Crushed 'neath the gait of Her dance
A whirlwind of fire that swept through the briers
Of sweet rose Her thickets of black thorn had grasped...
She demanded the Heavens and forever to glean
The elixir of Youth from the pure
Whilst Her lesbian fantasies
Reamed to extremes
O'er decades unleashed
Came for blood's silken cure
But Her reign ended swiftly
For Dark Gods dreamt too deep
To heed Her pleas
When Her gaolers were assailed
With condemnations from a priest
Who'd stammered rites
In the dead of night
For maidens staining winding sheets
And She postured proud
When Her crimes were trowelled
And jezebelled to peasant lips
Though She smelt the fires
That licked limbs higher
To the tortured cunts of accomplices
So ends this twisted fable's worth
And though spared the pyre's bite
By dint of nobled bloodlined birth
Her sins (crimes) garnered Her no respite
Forever severed from the thrill of coming night
Where slow Death alone could grant Her flight
"The Spirits have all but fled judgement
I rot, alone, insane,
Where the forest whispers puce laments for me
From amidst the pine and wreathed wolfsbane
Beyond these walls, wherein condemned
To the gloom of an austere tomb
I pace with feral madness sent
Through the pale beams of a guiltless moon
Who, bereft of necrologies, thus
Commands creation over the earth
Whilst I resign my lips to death
A slow cold kiss that chides rebirth
Though one last wish is bequathed by fate
My beauty shalt wilt, unseen
Save for twin black eyes that shalt come to take
My soul to peace or Hell for company"
[Quoted words above are from Hammer Film's "Countess Dracula" (1970). The singer is Imgrid Pitt, the actress who played the role of Elizabeth in that film.]
My soul to Hell for company
Τετάρτη 31 Αυγούστου 2011
Μιτσής που εν ο κόσμος...
Έθελα πολλά να σας γράψω τούτην την ιστορία, αλλά είχα κάποιους προβληματισμούς, τους οποίους επαρέκαμψα μετά που μια συζήτηση στο μπλογκ της Πρας. Πριν λλίον τζαιρόν, είσιεν γενέθλια ένας φίλος μου τζαι έκαμνε τραπέζι. Λλίος κόσμος. Επεράσαμεν ωραία. Μπόλικο φαΐ στα κάρβουνα, μπύρες, "μπύρες", κιθάρες, τραούθκια, συζητήσεις....
Είμασταν 10-11 πλάσματα, ούλλοι φίλοι. Τη μοναδική που εν έξερα, ήταν την αρφή του παρέα μου που είσιεν γενέθλια. Εν έτυχε να την γνωρίσω ως τζείνην την μέρα για ιδιόρυθμους λόγους τζαι παιχνίθκια της τύχης. Ευθυμη κοπελλίτσα, με έξυπνες κουβέντες. Το μεγαλλύτερο μέρος της νύχτας έπαιζε κιθάρα τζαι ετραουδούσεν, όπως τζαι ο αρφός της τζαι οι παραπάνω της παρέας.
Θκυο μέρες μετά, πιάνω έναν SMS που τον εορτάζων φίλο μου: "Μαν, είμαι με την αρφή μου τζαι ρωτά αν είσαι ο Defiance. Εν ξέρω για ποιο πράμα μιλα...". Εφρίκαρα! WTF? Μετά που ορισμένα πανικοβλημένα μηνύματα τζαι ένα τηλεφώνημα για να συνεννοηθούμε, είπεν μου ότι εν η Pasxalina! Ούτε καν πως μπλογκάρω εν έξερε ο παρέας μου. Το πως εκατάλαβε ποιος είμαι, πως εσύνδεσε εμένα με τον Defiance, εν εκατάλαβα ακόμα. Μιτσής που εν ο κόσμος όμως!
Δευτέρα 8 Αυγούστου 2011
Επιστροφή στη ρουτίνα
Σήμερα επέστρεψα πίσω στη ρουτίνα μετά που μια εφτομάδα διακοπές. Ούτε εκατάλαβα τίποτε ρε γμτ. Τουλάχιστον ενόμιζα ότι έπιασα μαύρισμα, αλλά η Mana έσπασεν μου την: «Πούντο μαύρισμα γιε μου;». Ήταν να κάμω ποστ να σας το πω πως φεύκω το Σάββατο πριν πάω. Αλλά ως τυπικός Κυπραίος, άφηκα το για την τελευταία στιγμή, μαζί με μια φάουσα άλλα πράματα. Πολλά εν επρόλαβα καν να τα κάμω, συμπεριλαμβανομένου τζαι του ποστ.
Ένει που ένει αχώνευτες οι Δευτέρες, αλλά η πρώτη Δευτέρα μετά τες διακοπές εν χάλια μαύρα. Τζαι ώσπου βλέπω τον όροφο όφκιερο γυρίζει μου παραπάνω. Βαρκούμαι να δουλέψω. Τζαι αν δεν δουλέψω εν θα σκολάσω. Αλλά για να δουλέψω, πρέπει να τελειώσουν πρώτα οι άλλοι τέσσερεις γυρισμένοι του ορόφου τζαι να μου πασάρουν δουλειά. Σιέσε μέσα. Ποσκολιούμαι γράφοντας ποστ πέρκει περάσει η ώρα. Ούτε τούτον εν μου φκαίνει. Παρέτα. Λέμεν τα άλλη φάση.
Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011
Προτάσεις
ΤαβέρναΤον τελευταίο τζαιρό εγράψετε για αρκετά μαχαζιά στη Λευκωσία που κάμνουμε καλά να αποφύγουμε για διάφορους λόγους. Εγώ να σας πω για ένα τοπούι που επήαμε προχτές τζαι επέλλανα. Βασικά εν ταβερνούα τζαι εν στο πάρκο του Προδρόμου, πίσω που την ελληνική πρεσβεία. Μόλις εφτάσαμε ήταν λες τζαι εκατέβηκα στο κάμπινγκ της Πόλης Χρυσοχού. Εν δίπλα που τον ποταμό μέσα σε ψηλούς ευκάλυπτους. Η βασική διαφορά εν ότι εν ησυχία τζαι εν έσιει δέκα ράδια να παίζουν διαφορετικά τραούθκια τάππο. Σε αντίθεση με την υπόλοιπη Λευκωσία, τζαμαί αντί για αυτοκίνητα ακούεις βατραχούθκια. Υπέροχος τόπος για να ξεφύγεις που τη βαβούρα της πόλης χωρίς να φκεις που την πόλη.
Έσιει καμπόσα τραπεζούθκια με καρέκλες, ακόμα τζαι παγκούθκια ποτζείνα των εκδρομικών χώρων. Έσιει τζαι ένα (κλειστό) τραμπολίνο για μωρά. Εν ξέρω αν παίζει τζαι καμιά τραμπάλα ή σούσα. Είμασταν ούλλα τζιούλλα τρία τραπεζούθκια, Σάββατον ημέρα, άρα εν νομίζω να θέλει κράτηση (τζαι εν ξέρω ούτε όνομα, ούτε τηλέφωνο έτσι τζιαλλιώς για να σας δώκω). Είσιεν μεζέδες κυπριακούς, λιβανέζικους ή μιξ, τζαι διάφορες μερίδες. Εφάμε λιβανέζικους μεζέδες τζαι που το πρώτο πιάτο ως το τελευταίο ήταν άψογο. Ακόμα τζαι με το φαλάφελ, που εν το τρώω, επέλλανα. Τζαι οι τιμές ήταν πολλά καλές. Είμασταν τέσσερα άτομα τζαι μαζί με τες μπυρούες μας έκατσε μας 15 ευρώ το άτομο.
Όσον αφορά το που ακριβώς ένει, έννα προσπαθήσω να σας εξηγήσω χωρίς να σας συγχήσω (am really bad at this shit). Αν πάτε που το Γιώρκειο προς το ράουντ-αμπάουτ της CYTA, ακολουθάτε την οδό Μετοχίου τζαι στη συνέχεια την Χείλωνος. Μπαίνετε δεξιά που το στρίψιμο της Αμερικανικής Ακαδημίας (εν το τελευταίο στρήψιμο πριν τα φώτα που στρίφεις αριστερά για το παλιό νοσοκομείο) στην οδό Μιχαήλ Παρίδη. Περνάτε την Αμερικανική Ακαδημία τζαι πάτε δεξιά που το αλτ στην Γλάδστωνος. Ολόισια θα έβρετε ένα χωματόδρομο. Μόλις έβρετε τους πάσαλους παρκάρετε τζαι εν απέναντι.
ΤανίεςΝα σας προτείνω τζαι θκυο ταινίες που εκατέβασα τελευταία τζαι αρέσαν μου πολλά. Η μια εν το Kick-Ass. Στυλ superhero, action, dark comedy με λλίο drama.Εν της Marv Films τζαι εν βασισμένο σε κόμικ της Marvel. Ο σκηνοθέτης της εν ο Matthew Vaughn (έκαμεν μεταξύ άλλων "Lock, Stock and Two Smoking Barrels", "Snatch" τζαι "Mean Machine") με βοηθό σκηνοθέτη τον Brad Pitt. Εν μια προσπάθεια της Marvel να προωθήσει νέους υπερήρωες, πριν φκει το Badman 28 τζαι το Spiderman 16. Η πλοκή του έργου εν απίστευτη τζαι εν που τα έργα που δύσκολα προβλέπεις τι θα γίνει τζαι ποια πορεία θα ακολουθήσει το έργο (κλασσική ταινία του Vaughn). Όπως οι παραπάνω σύγχρονοι υπερήρωες των κόμικ, ο Kick-Ass εν ένας απλός μη-δημοφιλής έφηβος που αποφασίζει να κάμει τη διαφορά τζαι να γίνει όπως τους ήρωες των κόμικ που θκιαβάζει...
Η δεύτερη εν το Rio. Είμαι μεγάλος φαν των animation τζαι τούτο εν που τα πιο ωραία που είδα τον τελευταίο τζαιρό. Θυμίζει μου Nemo, αλλά αντί για ψάρκα οι ήρωες εν πουλιά. Πρωταγωνιστής εν ένας μπλε παπαγάλος spix's macaw, ο οποίος εκατάληξε κατοικίδιο μετά που τον εκλέψαν που το φυσικό του περιβάλλον λαθρέμποροι ζώων. Σε μια φάση ανακαλύπτουν μαζί με την κοπέλλα που τον εμεγάλωσε ότι εν ο τελευταίος αρσενικός του είδους του τζαι πρέπει να πάει στο Ρίο για να συναντήσει μια παπαγαλίνα τζαι να διαιωνίσουν το είδος. Η ταινία πραγματεύκεται τη δράση των λαθρεμπόρων ζώων τζαι την ανεπανόρθωτη ζημιά που κάμνουν στα λλία οικοσυστήματα που εμείναν ανέπαφα που τη βιομηχανία. Το συγκεκριμένο είδος παπαγάλου, οι spix's macaw, εν το τελευταίο είδος της οικογένειας των cyanopsitta. Το τελευταίο εθεάθηκε τζαι επέθανε το 2000. Πολλά πιθανόν να ήταν τζαι το τελευταίο του είδους. Αιτία για την εξαφάνιση ήταν οι λαθρέμποροι ζώων.
Παρασκευή 1 Ιουλίου 2011
Δικαίωση!
Το πιο κάτω κομμάτι έγραψε το η Mana τζαι είπε μου να το δημοσιεύσω στο μπλογκ μου. Αφορά το ποστ «Ο οικονομικός τρομοκράτης και ο βιασμός της δικαιοσύνης» που είχα γράψει.
Του Defiance συχνά λαλώ του ότι αρέσκουν του πολλά οι συνομωσίες. Οτιδήποτε και αν συμβεί θα κάτσει να σκέφτεται και να αναλύει τι μπορεί να κρύβεται πίσω. Του λέω ότι κάποια πράγματα ίσως να είναι απλά. Δεν το δέχεται.
Όταν ξέσπασε η ιστορία με τον Ντομινίκ Στρος Καν πριν καναδυό μήνες είχαμε μια μεγάλη διαφωνία. Του έλεγα ότι εντάξει είναι πιθανόν να ήθελαν να τον φάνε για τις επιλογές του στο ΔΝΤ, ότι ήθελε να τον βγάλει από τη μέση ο Σαρκό, ότι του την είχαν στημένη για χίλιους δυο λόγους, αλλά να μην αποκλείουμε και το ότι όντως μπορεί να του γυάλισε η καμαριέρα και όντως να πήγε να τη γαμήσει με το ζόρι.
O Defiance απάντησε πως αν κρύβεται ο Σαρκοζί πίσω από τις κατηγορίες θα φανεί σύντομα.
Την Τρίτη το ΔΝΤ εξέλεξε το νέο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Κριστίν Λαγκάρντ δεξί χέρι του Σαρκοζί. Η Γαλλία συνεχίζει να έχει τα ηνία του διεθνούς οργανισμού και επιπλέον αυτή τη φορά είναι κάποιος που ο Σαρκό εμπιστεύεται.
Δύο μέρες μετά οι δικηγόροι του DSK συναντώνται με την εισαγγελία της Νέας Υόρκης. Οι κατηγορίες εναντίον του μάλλον θα πέσουν γιατί αν και τα ιατροδικαστικά στοιχεία δείχνουν ότι υπήρξε σεξουαλική επαφή ανάμεσα στον 62χρονο γάλλο πολιτικό και την καμαριέρα, η γυναίκα αυτή επανειλημμένα είπε ψέματα και οι εισαγγελείς δεν πιστεύουν πολλά από αυτά που έχει καταθέσει.
Οι εισαγγελείς εντόπισαν ανακρίβειες στην αίτηση για παροχή ασύλου που είχε κάνει η καμαριέρα, καθώς και πιθανή ανάμιξή της σε εγκληματικές ενέργειες όπως διακίνηση ναρκωτικών και ξέπλυμα χρήματος. Όπως αποκάλυψαν οι New York Times είχε τηλεφωνική επαφή μια ημέρα μετά την επίθεση με κρατούμενο με τον οποίο συζητούσε τα πιθανά οφέλη που θα έχει αν μηνύσει τον Στρος Καν.
Απόψε κιόλας το βράδυ, ο Ντομινίκ Στρος Καν μπορεί να είναι ελεύθερος.
Συγνώμη Defiance.
:P
Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011
Πάει, εγέρασα...
Το Σάββατο εφκήκα έξω τη νύχτα. Η προηγούμενη φορά που εφκήκα ήταν πριν 8-9 μήνες σε psychedelic party σε μια παραλία. Τούτην τη φορά όμως ήταν εντελώς διαφορετική η έξοδος. Bachelor party ενός φίλου (καμιά σχέση με τα party που επερίγραψε η Rania όμως). Η νύχτα εξεκίνησεν ωραία. Επήαμε για φαΐ, εκόψαμεν τες κουβέντες μας, εφάμεν καλά, ήπιαμε καμιά μπυρούα. Παρόλο που εν έξερα τα παραπάνω παιθκιά, ήταν πολλά εντάξει άνθρωποι τζαι ευχάριστη παρέα. Οι προτιμήσεις μας όμως στη διασκέδαση διαφέρουν υπερβολικά. Γι'αυτό, μετά που το φαΐ επήαμε σε μιαν μπουζουκοκατάσταση.
Μόνο με την ιδέα της μουσικής που θα άκουα τζειμέσα, είχα έναν κόμπο στο στομάσιη. Όι λαϊκά ρε γμτ, εν τα αντέχω. Μόλις εμπήκαμε όμως στην μπουζουκοκατάσταση, η μουσική που άκουσα εν ήταν τίποτε όπως το επερίμενα. Έπαιζεν το Eye of the Tiger. WTF, λαλώ! Αλλά όπως έπαιζε το τραούδι, εμπήκε ρεμίξ μια λαϊκούρα. Σοβαρομιλώ. Εμιξάραν Eye of the Tiger με λαϊκό κομμάτι. Που τζαμαί τζαι τζει, η μουσική ήταν ακριβώς όπως την επερίμενα (με εξαίρεση ένα αξιοσημείωτο σόλο φκιολί). Σε μια φάση μάλιστα ενόμιζα ότι είχαν παραπάνω τραουδιστές τζαι μουσικούς απ' ότι τραούθκια, αλλά τελικά τα τραούθκια ήταν παραπάνω, έστω τζαι με οριακή διαφορά. Η μουσική ήταν σε τόσην ένταση, όση να απαγορεύει την επικοινωνία. Για να μιλήσεις με το διπλανό σου έπρεπε να φωνάζεις τζαι σύντομα εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια. Σε τζείνην τη φάση εσυνειδητοποίησα έντρομος ότι είμαι νηφάλιος. Οι μπύρες που ήπια με το φαΐ εν εκάμαν τίποτε. Εν θα έφκαινε η νύχτα έτσι. Ευτυχώς σύντομα ήρτεν τζαι το αλκοόλ. Έδωκα πάνω στο ουίσκι με τα μούτρα.
Μόλις ήπια αρκετά για να μπορώ να αγνοήσω τη μουσική, άρκεψα να περιεργάζουμαι το χώρο. Μόνο που τα bachelor τζαι τα hens, η μπουζουκοκατάσταση εγέμωνε άνετα. Σειρές σειρές μεγάλα τραπέζια μόνο άντρες ή μόνο γεναίτζες, με φουσκωτές κούκλες στες γωνιές. Είδα έναν ηθοποιό να περνά που τον έξερα που την τηλεόραση τζαι άλλους 10 που εσυμπεριφέρουνταν λες τζαι έπρεπε να τους ξέρω. Η πλειοψηφία των αντρών ήταν καλοντυμένη, με μπόλικα χημικά στο μαλλί, γυρμένοι πίσω στες καρέκλες με μόνιμα φουσκωμένο στήθος. Η πλειοψηφία των γεναικών είχαν τόσο μέικ-απ πάνω τους που αν τες έβλεπα ξανά μέρα εν επρόκειτουν να τες καταλάβω, ενώ το ντύσιμο τους ήταν αντιστρόφως ανάλογο της αυτοπεποίθησης τους. Ήταν ντυμένες ακριβώς τόσο προκλητικά, όσο εχρειάζετουν για να τραβήσουν αρκετά βλέμματα τζαι να τονώσουν την αυτοπεποίθηση τους.
Είσιε ψάρι που ένοιωθε πιο άνετα έξω που το νερό, απ' όσο ένοιωθα εγώ τζειμέσα. Ήμουν ο μόνος που εν εδιασκέδαζε τζαι ήταν ολοφάνερο. Αν τζαι η παρέα τζαι το ποτό εδιευκολύναν την κατάσταση, εν εκολλούσα τίποτε τζειμέσα. Τελικά είμαι τέλεια ξενέρωτος, όπως συνηθίζει να μου λαλεί μια φίλη. Σε μια φάση επιάσαν με τζαι τα κλειστοφοβικά μου. Είχα έναν άτομο να κάθεται 5 εκατοστά δεξιά μου, ένα άλλον 5 εκατοστά αριστερά μου, ενώ η καρέκλα του πισινού εκουμπούσεν στη δική μου τζαι εγώ ήμουν κολλημένος στο τραπέζι μπροστά. Με 1.000 βάσανα εκατάφερα να φκω έξω να πάρω αέρα. Εσυνηδητοποίησα ότι τα αυτιά μου έννεν καθόλου συνηθισμένα σε έτσι ένταση μουσικής. Όπως τζαι το στομάσιη μου στο ποτό. Γι' αυτό τζαι έφαα ούλλην την Κυριακή μου ως τωρά να πολεμώ το hangover. Εγέρασα πριν την ώρα μου. Εν κάμνω για έτσι ιστορίες τζαι ούτε μπορώ πλέον να τες ανεχτώ.
Πέμπτη 12 Μαΐου 2011
Έτα ούλλα τζαμέ...
Ετάκκωσα τα τελευταία. Ετεμπέλιασα τζαι έσιει τζαιρό να γράψω τίποτε. Ναι ξέρω, εκατάντισε γαουροσύνη και πολλοί εσύρετε σπόντες, και καλά εκάμετε. Για θέματα υγείας, μεν ανησυχείτε, κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Η θεραπεία επήε μια χαρά, αν και εγάμησεν με ψυχολογικά. Προς το παρών εν ούλλα καλά, αν και έννα περάσουν μήνες ώσπου να φανεί. Μόλις έχω νέα θα σας ειδοποιήσω.
Τους τελευταίους μήνες οι μάππες ήταν στα τελικά στάδια της σεζόν τζαι εποσκολήσαν με καμπόσο. Εξέφυγα λλίο. Πέντε κλασίκο φέτος, είδαμεν τα ούλλα. Τσάκκισε κουπάνησε ο Μουρίνιο έπιασεν το κυπελλούι του, αλλά η Μπάρσα έτριψεν του το πρωτάθλημα μεσ’ τα μούτρα και έννα βλέπει τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ που τον καναπέ του με το (σπασμένο, ετσιλλίσαν το με το λεωφορείο οι γέριμοι) κύπελλο αγκαλιά.
Έλυσα τζαι πασ’ το Play Station. Μεγάλος εθισμός τζείνη η κονσόλα. Πάνω που άρκεψα να βαρκούμε να πίνω μπάφους και να παίζω Pro, άρκεψεν η γεναίκα μου τα δώρα. Καμπόσες σφαγές με το Mortal Kompat, αλλό τόσες καταστροφές τζαι ανθρωποκυνηγητά με το Grand Theft Auto, έφαα τες ώρες μου μια χαρά.
Την τηλεόραση απόφευγα την όπως ο θκιάολος το λιβάνι. Εκοντέψαν οι εκλογές τζαι εβαρέθηκα να ακούω τα παράσιτα της κοινωνίας με την επιλεκτική μνήμη να κάμνουν κηρύγματα και υποσχέσεις. Οι του ΑΚΕΛ να ξηχάνουν ότι μας εγονατίσαν, οι του ΔΗΣΥ να φταιν την κυβέρνηση για όσα έκαμε με την έγκριση τους, το κέντρο να φέρεται λες τζαι εν θα γίνει κολαούζο (τζαι) της επόμενης κυβέρνησης (όποια τζαι να είναι) τζαι οι μικροί να έχουν ευσεβείς πόθους. Η αθλιότητα της μοντέρνας δημοκρατίας στο μεγαλείο της.
Τωρά στη διεθνή σκηνή, είδαμεν τα ούλλα. Την Ιαπωνία εγονάτισεν την το τσουνάμι τζαι η ραδιενέργεια. Εν μπορώ να καταλάβω πόσο άπληστη πρέπει να εν μια χώρα που την εχτυπήσαν θκυο πυρηνικές πόμπες, για να κάμει πυρηνικούς αντιδραστήρες για να εξοικονομήσει λεφτά. Κρίμαν οι ανθρώποι που επήαν για την πλεονεξία των κυβερνήσεων τους.
Που την άλλην, η Λιβύη σιγά σιγά έγινε νέο Ιράκ τζαι πάει να γίνει νέο Βιετνάμ. Το ΝΑΤΟ προσπαθεί να σταματήσει τον Καντάφι που να σφάζει άμαχους τζαι έδωκεν μέσα να τους σφάξει τζείνον πρώτα. Επιάσαν στο περιπαίξιμο τους επαναστάτες (βλέπε φύλαρχους που θέλουν να γίνουν βεζίρηδες στη θέση του βεζίρη) τζαι στέλλουν τους πεζοπορία μετ’ εμποδίων που τη Μισράτα στη Σύρτη και πάλε πίσω. Εξεκινήσαν βομβαρδισμό της Τρίπολης, τζαι χτυπούν «στρατηγικούς στόχους». Ως τώρά (εκτός που σπίθκια τζαι πολυκατοικίες) οι νέες έξυπνες πόμπες εχτυπήσαν ένα κέντρο αποκατάστασης κωφών, ένα κέντρο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ένα κτήριο που στεγάζεται οργάνωση των δικαιωμάτων παιδιών και γυναικών, ένα κέντρο υγείας τζαι την πρεσβεία της Νότιας Κορέας. Έτσι για να μάθει ο Καντάφι ποιος εν ο μάστρος της σφαγής αθώων.
Να μεν αρκέψω για τον Μπιν Λάτεν. Επήαν, εσκοτώσαν τον τζαι επετάξαν το πτώμα του στη θάλασσα. Πφφ, όι άππαρον. Σιγά που εν ήταν να κουβαλούν το πτώμα του όπως το λάφυρο. Τζαι τζείνοι οι αμερικανοί στρατιώτες, φωτογραφίζουνται με αθώους που σφάζουν και φκάλλουν τα στο ίντερνετ, αλλά ούτε ένας εν έφκαλε μια φωτογραφία με τον αρχιτρομοκράτη πρώην (;) συναίτερο της CIA στη Μέση Ανατολή. Και αλήθκεια τους να ένι, τόσες ψευτιές που μας ελαλούσαν τόσα χρόνια, πώς να τους πιστέψουμε;
Anyway, αφήνω σας με ένα κομμάτι που μου εκόλλησε που το Grand Theft Auto IV να ευθυμήσουμε λλίο. Call Pon Dem του Chezideck.
Τους τελευταίους μήνες οι μάππες ήταν στα τελικά στάδια της σεζόν τζαι εποσκολήσαν με καμπόσο. Εξέφυγα λλίο. Πέντε κλασίκο φέτος, είδαμεν τα ούλλα. Τσάκκισε κουπάνησε ο Μουρίνιο έπιασεν το κυπελλούι του, αλλά η Μπάρσα έτριψεν του το πρωτάθλημα μεσ’ τα μούτρα και έννα βλέπει τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ που τον καναπέ του με το (σπασμένο, ετσιλλίσαν το με το λεωφορείο οι γέριμοι) κύπελλο αγκαλιά.
Έλυσα τζαι πασ’ το Play Station. Μεγάλος εθισμός τζείνη η κονσόλα. Πάνω που άρκεψα να βαρκούμε να πίνω μπάφους και να παίζω Pro, άρκεψεν η γεναίκα μου τα δώρα. Καμπόσες σφαγές με το Mortal Kompat, αλλό τόσες καταστροφές τζαι ανθρωποκυνηγητά με το Grand Theft Auto, έφαα τες ώρες μου μια χαρά.
Την τηλεόραση απόφευγα την όπως ο θκιάολος το λιβάνι. Εκοντέψαν οι εκλογές τζαι εβαρέθηκα να ακούω τα παράσιτα της κοινωνίας με την επιλεκτική μνήμη να κάμνουν κηρύγματα και υποσχέσεις. Οι του ΑΚΕΛ να ξηχάνουν ότι μας εγονατίσαν, οι του ΔΗΣΥ να φταιν την κυβέρνηση για όσα έκαμε με την έγκριση τους, το κέντρο να φέρεται λες τζαι εν θα γίνει κολαούζο (τζαι) της επόμενης κυβέρνησης (όποια τζαι να είναι) τζαι οι μικροί να έχουν ευσεβείς πόθους. Η αθλιότητα της μοντέρνας δημοκρατίας στο μεγαλείο της.
Τωρά στη διεθνή σκηνή, είδαμεν τα ούλλα. Την Ιαπωνία εγονάτισεν την το τσουνάμι τζαι η ραδιενέργεια. Εν μπορώ να καταλάβω πόσο άπληστη πρέπει να εν μια χώρα που την εχτυπήσαν θκυο πυρηνικές πόμπες, για να κάμει πυρηνικούς αντιδραστήρες για να εξοικονομήσει λεφτά. Κρίμαν οι ανθρώποι που επήαν για την πλεονεξία των κυβερνήσεων τους.
Που την άλλην, η Λιβύη σιγά σιγά έγινε νέο Ιράκ τζαι πάει να γίνει νέο Βιετνάμ. Το ΝΑΤΟ προσπαθεί να σταματήσει τον Καντάφι που να σφάζει άμαχους τζαι έδωκεν μέσα να τους σφάξει τζείνον πρώτα. Επιάσαν στο περιπαίξιμο τους επαναστάτες (βλέπε φύλαρχους που θέλουν να γίνουν βεζίρηδες στη θέση του βεζίρη) τζαι στέλλουν τους πεζοπορία μετ’ εμποδίων που τη Μισράτα στη Σύρτη και πάλε πίσω. Εξεκινήσαν βομβαρδισμό της Τρίπολης, τζαι χτυπούν «στρατηγικούς στόχους». Ως τώρά (εκτός που σπίθκια τζαι πολυκατοικίες) οι νέες έξυπνες πόμπες εχτυπήσαν ένα κέντρο αποκατάστασης κωφών, ένα κέντρο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ένα κτήριο που στεγάζεται οργάνωση των δικαιωμάτων παιδιών και γυναικών, ένα κέντρο υγείας τζαι την πρεσβεία της Νότιας Κορέας. Έτσι για να μάθει ο Καντάφι ποιος εν ο μάστρος της σφαγής αθώων.
Να μεν αρκέψω για τον Μπιν Λάτεν. Επήαν, εσκοτώσαν τον τζαι επετάξαν το πτώμα του στη θάλασσα. Πφφ, όι άππαρον. Σιγά που εν ήταν να κουβαλούν το πτώμα του όπως το λάφυρο. Τζαι τζείνοι οι αμερικανοί στρατιώτες, φωτογραφίζουνται με αθώους που σφάζουν και φκάλλουν τα στο ίντερνετ, αλλά ούτε ένας εν έφκαλε μια φωτογραφία με τον αρχιτρομοκράτη πρώην (;) συναίτερο της CIA στη Μέση Ανατολή. Και αλήθκεια τους να ένι, τόσες ψευτιές που μας ελαλούσαν τόσα χρόνια, πώς να τους πιστέψουμε;
Anyway, αφήνω σας με ένα κομμάτι που μου εκόλλησε που το Grand Theft Auto IV να ευθυμήσουμε λλίο. Call Pon Dem του Chezideck.
Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011
Optimism free!
Τον τελευταίο τζαιρό έκαμα λλίην "αποτοξίνωση" που τα μπλογκ. Ετρώαν μου αρκετό χρόνο και λόγω γιορτών εγαμηθήκαμε στη δουλειά (ελείπαν κάθε εβδομάδα μια φάουσα άτομα με άδεια). Τον ελεύθερο μου χρόνο άφηκα τον να βλέπουμε καμιά ταινία με τη γεναίκα μου και ανά τακτά διαστήματα να το σκάζω να βλέπω λλίη μάππα. Ψέματα μου, πολλή μάππα. Εκτός του χρόνου, τα μπλογκ και οι συζητήσεις επηρεάζαν και αρκετά τη διάθεση μου (κάποτε θετικά, κάποτε αρνητικά) και έθελα να καθαρίσω λλίο συναισθηματικά γιατί είχα άλλες ιστορίες στο νου μου.
Είχα σκοπό που μέρες να γράψω ποστ σήμερα. Ήταν η μέρα που είχα ραντεβού με το γιατρό μου για να κάμω εξετάσεις και να δούμε αν εκαθάρισε εντελώς που καρκίνο. Όι κανένα είδος πολλά σοβαρό, απλά ακόμα μια αναποθκιά για να ταλαιπωρούμε που μου ήρτε στα 27 μου, πριν 1 χρόνο. Γενικά, είμαι απαισιόδοξο άτομο. Εν ένας μηχανισμός άμυνας που ανάπτυξα που μωρό, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι. Η απαισιοδοξία βοηθά με να προετοιμαστώ ψυχολογικά για το σιειρότερο που μπορεί να έρτει. Αν έρτει κάτι θετικό, σιέρουμαι το παραπάνω γιατί εν "αναπάντεχο". Εν το συζητώ, έσιει και πολλά κακά η απαισιοδοξία. Όπως και να έσιει, τούτην τη φορά ήμουν πολλά αισιόδοξος. Σχεδόν σίουρος ότι εκαθάρισα και έννα πνάσω που τούτην τη μαλακία που ήβρα μπροστά μου. Να πνάσω για λλίο φυσικά, γιατί ο καρκίνος εν όπως την ωρολογιακή πόμπα. Κάποια στιγμή θα ξανακάμει έκρηξη. Για να καταλάβεται πάντως πόση αισιοδοξία είχα, ήβρα που πριν και τίτλο για το σημερινό ποστ: "Cancer free!".
Και όμως, μια φορά που ήμουν και εγώ αισιόδοξος, επλήρωσα για το κατέβασμα της άμυνας μου. Έμεινεν ένα μιτσή κομματούι καρκίνου όσο να με βασανιεί γαμώ την ιστορία μου. Μιλούμεν μια φτυμμαθκιά πράμα. Και για τζείνο το πραματούι έννα πρέπει να αρκέψω άλλες ταλαιπωρίες, θεραπεία, φάρμακα, εξετάσεις, γιατρούς κάθε τρεις και λλίο... Η μαλακία εν ότι τον Φερβάρη εκαρτέρουν να καθαρίσει ο οργανισμός που ραδιενέργεια που έμεινε που την τελευταία θεραπεία. Τωρά, πάλε που την αρκή, έννα θέλω άλλους έξι μήνες μετά το τέλος της θεραπείας με ραδιενεργό ιώδιο για να καθαρίσω.
Πάντως, σε γενικές γραμμές, τούτη η αναποθκιά εβοήθησε με τζιόλας κάπως. Ήταν μια που τες πιο δύσκολες καταστάσεις που έζησα στη ζωή μου και σίουρα η πιο απειλητική. Με το που μου αφαίρεσε όμως ο χειρούργος τον όγκο, αφαίρεσα και εγώ ορισμένα άτομα που τη ζωή μου. Άτομα που επερίμενα να μου σταθούν όπως θα τους εστέκουμουν και εγώ σε ανάλογη περίπτωση, και όπως τους εστάθηκα τόσες φορές, εξαφανιστήκαν. Άλλοι επιάσαν απλά ένα τηλέφωνο να ρωτήσουν τι κάμνω και μετά αρκέψαν να μου λαλούν τα δικά τους "προβλήματα" (γκομενικά ως επί τω πλείστον). Άλλοι είδαν με μια φορά στα πεταχτά. Οι σιειρότεροι ήρταν με στυλ να με ποσιερετήσουν, λες και σίουρα ήταν με σκοτώσει "τζείνη η αρρώστια" και εν τους εξαναείδα που τότε. Άτομα όμως που εν τα έβαλλα να νοιάζουνται τόσο για μένα, ή να έχουν τόσα ψυχικά αποθέματα, ήταν δίπλα μου σε κάθε βήμα. Και τούτον εν θα το ξεχάσω ποττέ.
Τωρά που τα είπα και εξέσπασα, εκατάλαβα γιατί εκόλλησα έτσι με τα μπλογκ... Anyway, αφήνω σας να πάω να τυλίξω καμιά να ηρεμήσω...
Είχα σκοπό που μέρες να γράψω ποστ σήμερα. Ήταν η μέρα που είχα ραντεβού με το γιατρό μου για να κάμω εξετάσεις και να δούμε αν εκαθάρισε εντελώς που καρκίνο. Όι κανένα είδος πολλά σοβαρό, απλά ακόμα μια αναποθκιά για να ταλαιπωρούμε που μου ήρτε στα 27 μου, πριν 1 χρόνο. Γενικά, είμαι απαισιόδοξο άτομο. Εν ένας μηχανισμός άμυνας που ανάπτυξα που μωρό, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι. Η απαισιοδοξία βοηθά με να προετοιμαστώ ψυχολογικά για το σιειρότερο που μπορεί να έρτει. Αν έρτει κάτι θετικό, σιέρουμαι το παραπάνω γιατί εν "αναπάντεχο". Εν το συζητώ, έσιει και πολλά κακά η απαισιοδοξία. Όπως και να έσιει, τούτην τη φορά ήμουν πολλά αισιόδοξος. Σχεδόν σίουρος ότι εκαθάρισα και έννα πνάσω που τούτην τη μαλακία που ήβρα μπροστά μου. Να πνάσω για λλίο φυσικά, γιατί ο καρκίνος εν όπως την ωρολογιακή πόμπα. Κάποια στιγμή θα ξανακάμει έκρηξη. Για να καταλάβεται πάντως πόση αισιοδοξία είχα, ήβρα που πριν και τίτλο για το σημερινό ποστ: "Cancer free!".
Και όμως, μια φορά που ήμουν και εγώ αισιόδοξος, επλήρωσα για το κατέβασμα της άμυνας μου. Έμεινεν ένα μιτσή κομματούι καρκίνου όσο να με βασανιεί γαμώ την ιστορία μου. Μιλούμεν μια φτυμμαθκιά πράμα. Και για τζείνο το πραματούι έννα πρέπει να αρκέψω άλλες ταλαιπωρίες, θεραπεία, φάρμακα, εξετάσεις, γιατρούς κάθε τρεις και λλίο... Η μαλακία εν ότι τον Φερβάρη εκαρτέρουν να καθαρίσει ο οργανισμός που ραδιενέργεια που έμεινε που την τελευταία θεραπεία. Τωρά, πάλε που την αρκή, έννα θέλω άλλους έξι μήνες μετά το τέλος της θεραπείας με ραδιενεργό ιώδιο για να καθαρίσω.
Πάντως, σε γενικές γραμμές, τούτη η αναποθκιά εβοήθησε με τζιόλας κάπως. Ήταν μια που τες πιο δύσκολες καταστάσεις που έζησα στη ζωή μου και σίουρα η πιο απειλητική. Με το που μου αφαίρεσε όμως ο χειρούργος τον όγκο, αφαίρεσα και εγώ ορισμένα άτομα που τη ζωή μου. Άτομα που επερίμενα να μου σταθούν όπως θα τους εστέκουμουν και εγώ σε ανάλογη περίπτωση, και όπως τους εστάθηκα τόσες φορές, εξαφανιστήκαν. Άλλοι επιάσαν απλά ένα τηλέφωνο να ρωτήσουν τι κάμνω και μετά αρκέψαν να μου λαλούν τα δικά τους "προβλήματα" (γκομενικά ως επί τω πλείστον). Άλλοι είδαν με μια φορά στα πεταχτά. Οι σιειρότεροι ήρταν με στυλ να με ποσιερετήσουν, λες και σίουρα ήταν με σκοτώσει "τζείνη η αρρώστια" και εν τους εξαναείδα που τότε. Άτομα όμως που εν τα έβαλλα να νοιάζουνται τόσο για μένα, ή να έχουν τόσα ψυχικά αποθέματα, ήταν δίπλα μου σε κάθε βήμα. Και τούτον εν θα το ξεχάσω ποττέ.
Τωρά που τα είπα και εξέσπασα, εκατάλαβα γιατί εκόλλησα έτσι με τα μπλογκ... Anyway, αφήνω σας να πάω να τυλίξω καμιά να ηρεμήσω...
Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010
Long time no see
Έσιει πολλές μέρες να κάτσω να γράψω. Κατ’ ακρίβεια έσιει πολλές μέρες να κάμω σχεδόν οτιδήποτε παραγωγικό. Έπιασα θκυο εφτομάδες άδεια που τη δουλειά και έκατσα και ελέσιαζα. Έμεινε μου ακόμα μια εφτομάδα ως το τέλος του χρόνου (πρώτη φορά εκατάφερα να φυλάξω άδεια ως τον Δεκέμβρη!), αλλά εν βλέπω να χτυπώ τα ρέστα μου. Ασχολήθηκα λλίο με τα ψαράκια μου, επεριποιήθηκα τες γυάλλες, εφύτεψα υδρόβια φυτά, έβαλα να ζευκαρώσουν τα ψάρκα και να ξεκινήσει «παραγωγή» (περιμένω «μωρά» σε συνδυασμούς πορτοκαλί με κίτρινο, πράσινο με κίτρινο και κόκκινο με μαύρο, cant wait!).
Αφιερώθηκα όμως πολλά στο ποδόσφαιρο και την κορυφαία ομάδα της εποχής μας. Είδα την Μπάρτσα να συντρίφκει την Αλμέρια 0-8, επήα Αθήνα και είδα την να νικά τον Παναθηναϊκό με 0-3, είδα τον εξευτελισμό της Ρεάλ του Μουρίνιο με 5-0, να περνά χαλαρά που την Παμπλόνα για να φιλοδωρήσει την Οσασούνα με ένα 0-3 και τα δεύτερα της ομάδας να δέρνει τη ρωσσική Ρουμπίν Καζάν 2-0. Ενδιάμεσα έπαιζα το λλίο Γκουαρντιόλα στο Playstation και έστησα την Μπαρτσελόνα όπως την έθελα να είναι με καμπόσες μεταγραφές…
Είχα και έναν φιλοξενούμενο την περασμένη εβδομάδα. Ένα φίλος που την Πολωνία που τον εγνωρίσαμε πριν 5 χρόνια μέσω ίντερνετ και μιλούμε καθημερινά (ας εν καλά το skype) αποφάσισε να επισκεφτεί το νησί. Πολλά δυνατή παρέα ο τύπος και υπέροχος άνθρωπος. Μιαν εφτομάδα έκαμνα του ξενάγηση στο νησί και ενθουσιάστηκε. Κατ’ αρχήν εν εκατάφερε να χωνέψει το γεγονός ότι αρκές του Δεκέμβρη εχτυπούσαμε 28 βαθμούς, την ώρα που στην πόλη του (την Πόζναν) είχαν 20-25 βαθμούς υπό το μηδέν. Τα μειονεκτήματα του κλίματος μας εκατάλαβεν τα όταν ερώτησε που εν τα δάση μας, και εκατάλαβε ότι χωρίς χειμώνα και βροχές η φύση πέφτει σε παρακμή. Παραπάνω αρέσαν του τα ορεινά χωρκά, που έχουν πλούσια φύση.
Την Κύπρο αποκαλούσεν την Σάιρ και τους Κυπραίους Χόμπιτ, χαϊδευτικά. Εκτός που τους προφανές λόγους (ο άνθρωπος έσιει ύψος 1.95 και στην χώρα του έννεν καν που τους ψηλούς), εκόλλησεν μας την ρετσινιά των Χόμπιτ που τον τρόπο ζωής μας. Χαλαροί ρυθμοί ζωής, κάπως αποκομμένοι που την υπόλοιπη Ευρώπη, με ευγένεια και φιλοξενία που δύσκολα συναντά κανένας στες περιοχές του. Μόλις εδοκίμασε και τον «καπνό των Χόμπιτ» εβεβαιώθηκε…
Επήραμεν τον στο χωρκό της γεναίκας μου (ορεινή Λευκωσία) και εκάτσαμεν στην αυλή με τον παππού, επίναμε ζιβανία και ετρώαμεν παστουρμά και τσαμαρέλα με θέα το βουνό και την άγρια κυπριακή βλάστηση. «Ξέρεις, στη χώρα μου οι ανθρώποι ονειρεύκουνται τούτο το πράμα. Να μπορούν να κάθουνται χαλαρά στην αυλή με έτσι θέα, αλκοόλ και μεζέ», είπε μου. Ως γνήσιος Πολωνός με αδυναμία στο αλκοόλ και τα πικάντικα φαγητά επέλλανε με τη ζιβανία και τον παστουρμά. Του παππού άρεσεν του που έπινε και έτρωε «σαν τους αδρώπους» και έδωκεν του έναν τάνγκιν σπιτίσια ζιβανία να πάρει μαζί του. Επέλλανεν που τη χαρά του.
Του παρέα αρέσκει του πολλά η ιστορία και ενθουσιάστηκε με τους αρχαιολογικούς μας χώρους. Έκαμεν τη μελέτη του και έξερε που έθελε να πάει πριν έρτει: Χοιροκοιτία, Αμαθούντα, Κούριο, Σαλαμίνα, Άγιος Ιλαρίωνας. (Μόλις είδε τα σπιτούθκια στη Χοιροκοιτία και τες μικρές πόρτες, επανέφερε τη θεωρία των Χόμπιτ). Απορροφούσεν ότι του ελάλουν στην ξενάγηση όπως το σφουγγάρι και ελυπήθηκε με τη φτωχή συντήρηση των αρχαιολογικών χώρων (πέραν του Κουρίου).
Που τον επήρα αεροδρόμιο εν έθελε να φύει. «I’ll be back», επέταξεν μου. Τωρά αποφάσησε να μάθει ελληνικά για να μπορεί να έρτει να μείνει μόνιμα στο Σάιρ. Πέντε χρόνια μαζί μας έμαθε λλία ελληνικά (πιάνει απίστευτα γλήορα τες γλώσσες), μπορεί να συνεννοηθεί με τη βοήθεια λλίων αγγλικών. Ειδικά αν τύχει να ξητιμαστεί με κάποιον ή να τον καλέσει να φκουν έξω να πιουν, θα τα καταφέρει μια χαρά :P. Έννα δυσκολευτεί να έβρει δουλειά σχετική με τες σπουδές του (πολιτικές επιστήμες και δημοσιογραφία), αλλά αν το επήρεν απόφαση εν τον φοούμαι. «There’s no place like Cyprus», λαλεί και ξαναλαλεί. Ευτυχώς που εν τζαι οι ξένοι να μας θυμίζουν τα καλά του τόπου μας…
Αφιερώθηκα όμως πολλά στο ποδόσφαιρο και την κορυφαία ομάδα της εποχής μας. Είδα την Μπάρτσα να συντρίφκει την Αλμέρια 0-8, επήα Αθήνα και είδα την να νικά τον Παναθηναϊκό με 0-3, είδα τον εξευτελισμό της Ρεάλ του Μουρίνιο με 5-0, να περνά χαλαρά που την Παμπλόνα για να φιλοδωρήσει την Οσασούνα με ένα 0-3 και τα δεύτερα της ομάδας να δέρνει τη ρωσσική Ρουμπίν Καζάν 2-0. Ενδιάμεσα έπαιζα το λλίο Γκουαρντιόλα στο Playstation και έστησα την Μπαρτσελόνα όπως την έθελα να είναι με καμπόσες μεταγραφές…
Είχα και έναν φιλοξενούμενο την περασμένη εβδομάδα. Ένα φίλος που την Πολωνία που τον εγνωρίσαμε πριν 5 χρόνια μέσω ίντερνετ και μιλούμε καθημερινά (ας εν καλά το skype) αποφάσισε να επισκεφτεί το νησί. Πολλά δυνατή παρέα ο τύπος και υπέροχος άνθρωπος. Μιαν εφτομάδα έκαμνα του ξενάγηση στο νησί και ενθουσιάστηκε. Κατ’ αρχήν εν εκατάφερε να χωνέψει το γεγονός ότι αρκές του Δεκέμβρη εχτυπούσαμε 28 βαθμούς, την ώρα που στην πόλη του (την Πόζναν) είχαν 20-25 βαθμούς υπό το μηδέν. Τα μειονεκτήματα του κλίματος μας εκατάλαβεν τα όταν ερώτησε που εν τα δάση μας, και εκατάλαβε ότι χωρίς χειμώνα και βροχές η φύση πέφτει σε παρακμή. Παραπάνω αρέσαν του τα ορεινά χωρκά, που έχουν πλούσια φύση.
Την Κύπρο αποκαλούσεν την Σάιρ και τους Κυπραίους Χόμπιτ, χαϊδευτικά. Εκτός που τους προφανές λόγους (ο άνθρωπος έσιει ύψος 1.95 και στην χώρα του έννεν καν που τους ψηλούς), εκόλλησεν μας την ρετσινιά των Χόμπιτ που τον τρόπο ζωής μας. Χαλαροί ρυθμοί ζωής, κάπως αποκομμένοι που την υπόλοιπη Ευρώπη, με ευγένεια και φιλοξενία που δύσκολα συναντά κανένας στες περιοχές του. Μόλις εδοκίμασε και τον «καπνό των Χόμπιτ» εβεβαιώθηκε…
Επήραμεν τον στο χωρκό της γεναίκας μου (ορεινή Λευκωσία) και εκάτσαμεν στην αυλή με τον παππού, επίναμε ζιβανία και ετρώαμεν παστουρμά και τσαμαρέλα με θέα το βουνό και την άγρια κυπριακή βλάστηση. «Ξέρεις, στη χώρα μου οι ανθρώποι ονειρεύκουνται τούτο το πράμα. Να μπορούν να κάθουνται χαλαρά στην αυλή με έτσι θέα, αλκοόλ και μεζέ», είπε μου. Ως γνήσιος Πολωνός με αδυναμία στο αλκοόλ και τα πικάντικα φαγητά επέλλανε με τη ζιβανία και τον παστουρμά. Του παππού άρεσεν του που έπινε και έτρωε «σαν τους αδρώπους» και έδωκεν του έναν τάνγκιν σπιτίσια ζιβανία να πάρει μαζί του. Επέλλανεν που τη χαρά του.
Του παρέα αρέσκει του πολλά η ιστορία και ενθουσιάστηκε με τους αρχαιολογικούς μας χώρους. Έκαμεν τη μελέτη του και έξερε που έθελε να πάει πριν έρτει: Χοιροκοιτία, Αμαθούντα, Κούριο, Σαλαμίνα, Άγιος Ιλαρίωνας. (Μόλις είδε τα σπιτούθκια στη Χοιροκοιτία και τες μικρές πόρτες, επανέφερε τη θεωρία των Χόμπιτ). Απορροφούσεν ότι του ελάλουν στην ξενάγηση όπως το σφουγγάρι και ελυπήθηκε με τη φτωχή συντήρηση των αρχαιολογικών χώρων (πέραν του Κουρίου).
Που τον επήρα αεροδρόμιο εν έθελε να φύει. «I’ll be back», επέταξεν μου. Τωρά αποφάσησε να μάθει ελληνικά για να μπορεί να έρτει να μείνει μόνιμα στο Σάιρ. Πέντε χρόνια μαζί μας έμαθε λλία ελληνικά (πιάνει απίστευτα γλήορα τες γλώσσες), μπορεί να συνεννοηθεί με τη βοήθεια λλίων αγγλικών. Ειδικά αν τύχει να ξητιμαστεί με κάποιον ή να τον καλέσει να φκουν έξω να πιουν, θα τα καταφέρει μια χαρά :P. Έννα δυσκολευτεί να έβρει δουλειά σχετική με τες σπουδές του (πολιτικές επιστήμες και δημοσιογραφία), αλλά αν το επήρεν απόφαση εν τον φοούμαι. «There’s no place like Cyprus», λαλεί και ξαναλαλεί. Ευτυχώς που εν τζαι οι ξένοι να μας θυμίζουν τα καλά του τόπου μας…
Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010
Κάττοι και άλλα κατώτερα είδη
Στο χωρκό που εμεγάλωσα, ο παραπάνω κόσμος είσιεν κάττους. Βασικά είσιεν την επιλογή είτε να έσιει κάττους στην αυλή του, ή φίνες. Έτσι εφρόντιζε να ταϊζει τους κάττους που έβρισκε για να θκιώχνουν τες κουφάες. Ορισμένοι που τους πιο παλιούς επροτημούσαν τα θερκά. Μαύρα φίθκια χωρίς δηλητήριο που τρέφουνται με ποντικούς, πουλιά και δηλητηριώδη φίθκια: φίνες και δρόπιες. Τα θερκά ελαλούσαν τα και "περβολάριες", γιατί άρεσκεν τους να συχνάζουν στα περβόλια, που είσιεν πάντα νερό και θήραμα. Απ'ότι θυμούμαι αμυδρά και απ'ότι μου λαλούν, ο παππούς μου είσιεν ένα θερκό. Επήαινε μαζί του στα περβόλια πίσω που το σπίτι μας κάθε πρωί (όι πως εδούλευκεν τότε ο παππούς, αλλά άρεσκεν του να γυρίζει στα χωράφκια) και έρκετουν μαζί του σπίτι, έπινε το γάλα που του έβαλλεν ο παππούς και άπλωνε κάτω που τη λεμονιά στην αυλή ως την επόμενη μέρα. Που ήμουν πέντε περίπου χρονών και επέθανεν ο παππούς, το θερκό έμεινεν τζαμαί και επερίμενεν τον. Κανένας εν του εκόντευκεν να του βάλει το γάλα του, η μάνα μου εφοάτουν το, ο παπάς μου αγνόαν το. Σε μιαν εφτομάδαν, είπαν μου έφυεν μόνο του. Πλέον, εν τους πιστεύκω. Κάποιος πρέπει να το έθκιωξε ή να το έπαιξεν.
Τότε, η μάνα μου αποφάσισε να φέρει έναν κάττον που το θκειο μου που είσιεν πολλούς, μαύρον εθκιάλεξεν (ίσως γιατί της εθύμιζεν το θερκό του παππού). Στην αρκήν, η σχέση μου μαζίν του ήταν όπως και των υπόλοιπων του σπιθκιού. Monkey sees, monkey does. Το ζώον ήταν απλά στην αυλή, έθκιωχνεν τα ερπετά και τα τρωκτικά και εταϊζαμεν το. Ούτε καν όνομα εν είσιε. Ήταν απλά ο "κάττος". Εν μου ετραβούσεν καν την περιέργεια να τον γνωρίσω. Μια μέρα, εφκήκα στην αυλή να παίξω. Τζαμαί μπροστά μου, μπροστά που το κουππούι με το νερό του κάττου, είσιεν μια φίνα. Έσιεσα πάνω μου. Τα πόθκια μου επαραλύσαν που το φοο μου. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί διαφορετικά εμπορούσε να κάμω το λάθος να βουρήσω. Έμπηξα μιαν τσιριλιάν ώσπου να λείψει ο αέρας που τους πνεύμονες μου. Και εμφανίστηκεν ο "κάττος". Εξεκινήσαν μπροστά μου έναν ιεροτελεστικόν χορόν, και σε μια φάση επαγώσαν και οι θκυο. Όπως που να επάγωσεν ο χρόνος. Επεριμέναν ο ένας τον άλλον να κάμει την πρώτην επίθεση. Ο (άλλος) θκειος μου που δίπλα άκουσεν τη τσιριλιά μου και ήρτεν βουρητός. Άρπαξεν ένα σκουπόξυλο, ετσίλλησεν τη τζεφαλή της φίνας και επάτησεν την με τες ποΐνες ώσπου να παιθάνει.
Που τότε, ο "κάττος" έγινεν ο καλλύτερος μου φίλος. Τζούνιορ, τον ονόμασα (που ένα χαρακτήρα ενός καρτούν που έβλεπα). Θυμούμαι έμαθα τον να διά το "σιέριν" του όπως τον σιύλλον και ενθουσιάστηκα. Που επήα σχολεία πιο μετά, εσυνόδευκεν με ως τζαμαί. 100-150 μέτρα που το σπίτι μου, μεν φανταστείτε απόσταση μεγάλη. Που εσχόλανα, επερίμενε με να πάμε σπίτι παρέα. Μια μέρα εσχόλασα και εν ήταν τζαμαί. Ήβρα τον μεσ' τον δρόμο σε μια λάντα αίματα. Εκατάρρευσεν ο κόσμος μου. Έκλαια απαρηγόρητα. Τζείνον που με έσπαζεν παραπάνω ήταν ο άδικος τρόπος που επέθανεν. Ένας μαλάκας ανιψιός μου, 20 χρόνια πιο μεγάλος μου, αγόρασε τζαινούρκο σιηπέτο για το τζυνίην και ενθουσιάστηκεν. Εδοκίμασεν το πάνω στο πρώτον πράμα που είδεν να κινείται. Είπεν μου το με μιαν απάθειαν και επαραξενεύκετουν που "έκαμνα έτσι για έναν κάττον". Εν του εξαναμίλησα που τότε.
Ήταν η πρώτη φορά που με απογοήτευσαν οι άνθρωποι. Ο ανιψιός μου εν ήταν καμμιά εξαίρεση. Οι παραπάνω στο χωρκόν έτσι εσκέφτουνταν. Έτσι θα εσκέφτουμουν και εγώ αν δεν έφκαινα τζείνην τη μέρα στην αυλή να παίξω. Αν δεν τον εγνώριζα και να αντιλαμβάνουμουν ότι εν τζαι τζείνος μια ψυσιή, ένας μοναδικός χαρακτήρας που είσιεν την ατυχία να ανήκει σε ένα "κατώτερο" είδος. Που τότε, πρέπει να "είχα" πάνω που 50 κάττους. "Είχα", λες και εν αντικείμενο που μου ανήκει... Πάμε ξανά, που τότε έγινα φίλος και εφιλοξένησα πάνω που 50 κάττους. Ο καθένας μοναδικός χαρακτήρας με τα κακά του και τα καλά του. Εδοκίμασα και σιύλους. Θκυο, ελάτρευα τους και τους θκυο. Και εγώ και οι κάττοι του σπιθκιού.
Γιατί μεσ'την λευκωσία, πλέον, εν κάμνει να έσιεις τον κάττον μόνιμα έξω. Ειδικά τη νύχτα. Ο "πολιτισμός" δακάτω έμεινεν στα ακριβά αυτοκίνητα και τες ηλεκτρονικές συσκευές. Οι άνθρωποι έχουν τον ίδιο νου και την ίδια νοοτροπία με την πλειοψηφία των χωρκανών μου και με τον γάρον τον ανιψιό μου. Εν καμουφλαρισμένη η νοοτροπία τους, αλλά εν η ίδια. Όπως του τύπου που ετσίλλησεν με το αυτοκίνητο πριν λλίον έναν κάττο της γειτονιάς με τη βοήθεια του συνοδηγού του ("Πάει δεξιά"). Όπως το μαλακισμένο που έκαμεν τον κόπον να φκει στο πεζοδρόμιο για να τσιλλήσει θκυο καττούθκια ενός μηνού λλίο πάρακατω. Όπως τον δολοφόνο που έβαλε ψατζιήν του σίυλου του γείτονα. Να σκοτώνεις απλά γιατί μπορείς ρε γαμώ το; Ούτε για προστασία, ούτε για να τραφείς. Απλά γιατί μπορείς. Για το χάζι. Ντρέπουμαι που ανήκω στο ίδιο "ανώτερο" είδος μαζί τους.
Τότε, η μάνα μου αποφάσισε να φέρει έναν κάττον που το θκειο μου που είσιεν πολλούς, μαύρον εθκιάλεξεν (ίσως γιατί της εθύμιζεν το θερκό του παππού). Στην αρκήν, η σχέση μου μαζίν του ήταν όπως και των υπόλοιπων του σπιθκιού. Monkey sees, monkey does. Το ζώον ήταν απλά στην αυλή, έθκιωχνεν τα ερπετά και τα τρωκτικά και εταϊζαμεν το. Ούτε καν όνομα εν είσιε. Ήταν απλά ο "κάττος". Εν μου ετραβούσεν καν την περιέργεια να τον γνωρίσω. Μια μέρα, εφκήκα στην αυλή να παίξω. Τζαμαί μπροστά μου, μπροστά που το κουππούι με το νερό του κάττου, είσιεν μια φίνα. Έσιεσα πάνω μου. Τα πόθκια μου επαραλύσαν που το φοο μου. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί διαφορετικά εμπορούσε να κάμω το λάθος να βουρήσω. Έμπηξα μιαν τσιριλιάν ώσπου να λείψει ο αέρας που τους πνεύμονες μου. Και εμφανίστηκεν ο "κάττος". Εξεκινήσαν μπροστά μου έναν ιεροτελεστικόν χορόν, και σε μια φάση επαγώσαν και οι θκυο. Όπως που να επάγωσεν ο χρόνος. Επεριμέναν ο ένας τον άλλον να κάμει την πρώτην επίθεση. Ο (άλλος) θκειος μου που δίπλα άκουσεν τη τσιριλιά μου και ήρτεν βουρητός. Άρπαξεν ένα σκουπόξυλο, ετσίλλησεν τη τζεφαλή της φίνας και επάτησεν την με τες ποΐνες ώσπου να παιθάνει.
Που τότε, ο "κάττος" έγινεν ο καλλύτερος μου φίλος. Τζούνιορ, τον ονόμασα (που ένα χαρακτήρα ενός καρτούν που έβλεπα). Θυμούμαι έμαθα τον να διά το "σιέριν" του όπως τον σιύλλον και ενθουσιάστηκα. Που επήα σχολεία πιο μετά, εσυνόδευκεν με ως τζαμαί. 100-150 μέτρα που το σπίτι μου, μεν φανταστείτε απόσταση μεγάλη. Που εσχόλανα, επερίμενε με να πάμε σπίτι παρέα. Μια μέρα εσχόλασα και εν ήταν τζαμαί. Ήβρα τον μεσ' τον δρόμο σε μια λάντα αίματα. Εκατάρρευσεν ο κόσμος μου. Έκλαια απαρηγόρητα. Τζείνον που με έσπαζεν παραπάνω ήταν ο άδικος τρόπος που επέθανεν. Ένας μαλάκας ανιψιός μου, 20 χρόνια πιο μεγάλος μου, αγόρασε τζαινούρκο σιηπέτο για το τζυνίην και ενθουσιάστηκεν. Εδοκίμασεν το πάνω στο πρώτον πράμα που είδεν να κινείται. Είπεν μου το με μιαν απάθειαν και επαραξενεύκετουν που "έκαμνα έτσι για έναν κάττον". Εν του εξαναμίλησα που τότε.
Ήταν η πρώτη φορά που με απογοήτευσαν οι άνθρωποι. Ο ανιψιός μου εν ήταν καμμιά εξαίρεση. Οι παραπάνω στο χωρκόν έτσι εσκέφτουνταν. Έτσι θα εσκέφτουμουν και εγώ αν δεν έφκαινα τζείνην τη μέρα στην αυλή να παίξω. Αν δεν τον εγνώριζα και να αντιλαμβάνουμουν ότι εν τζαι τζείνος μια ψυσιή, ένας μοναδικός χαρακτήρας που είσιεν την ατυχία να ανήκει σε ένα "κατώτερο" είδος. Που τότε, πρέπει να "είχα" πάνω που 50 κάττους. "Είχα", λες και εν αντικείμενο που μου ανήκει... Πάμε ξανά, που τότε έγινα φίλος και εφιλοξένησα πάνω που 50 κάττους. Ο καθένας μοναδικός χαρακτήρας με τα κακά του και τα καλά του. Εδοκίμασα και σιύλους. Θκυο, ελάτρευα τους και τους θκυο. Και εγώ και οι κάττοι του σπιθκιού.
Γιατί μεσ'την λευκωσία, πλέον, εν κάμνει να έσιεις τον κάττον μόνιμα έξω. Ειδικά τη νύχτα. Ο "πολιτισμός" δακάτω έμεινεν στα ακριβά αυτοκίνητα και τες ηλεκτρονικές συσκευές. Οι άνθρωποι έχουν τον ίδιο νου και την ίδια νοοτροπία με την πλειοψηφία των χωρκανών μου και με τον γάρον τον ανιψιό μου. Εν καμουφλαρισμένη η νοοτροπία τους, αλλά εν η ίδια. Όπως του τύπου που ετσίλλησεν με το αυτοκίνητο πριν λλίον έναν κάττο της γειτονιάς με τη βοήθεια του συνοδηγού του ("Πάει δεξιά"). Όπως το μαλακισμένο που έκαμεν τον κόπον να φκει στο πεζοδρόμιο για να τσιλλήσει θκυο καττούθκια ενός μηνού λλίο πάρακατω. Όπως τον δολοφόνο που έβαλε ψατζιήν του σίυλου του γείτονα. Να σκοτώνεις απλά γιατί μπορείς ρε γαμώ το; Ούτε για προστασία, ούτε για να τραφείς. Απλά γιατί μπορείς. Για το χάζι. Ντρέπουμαι που ανήκω στο ίδιο "ανώτερο" είδος μαζί τους.
Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 2010
Its just one of those days
Ορισμένοι που τους φίλους μας φαίνεται ότι επεράσαν άσιημες μέρες. Που τον Invictus, στην Αχάπαρη και την Virtual Dreamer. Ορισμένοι ενευριάσαν, άλλοι είδαν τα προβλήματα με χιούμορ και αγανάκτιση, άλλοι εμελαγχολήσαν. Τούτον το κομμάτιν εν για όσους επεράσαν δυσκολίες τες τελευταίες μέρες. Μπορεί να μεν σας ευθυμήσει και να μεν σας συγκινήσει, αλλά ελπίζω να σας βοηθήσει να ξεσπάσετε και να ρίψετε και ένα χαμόγελο ενδιάμεσα στο output. Γιατί να τα κρατάς που μέσα σου, εν κάμνει καλό. Η αρνητική ενέργεια πρέπει να φκαίνει το συντομότερο για να κάμνει χώρο για τη θετική, λαλούν και οι Βουδιστές.
Και uncensored σε φτωχότερη ποιότητα.
Limp Bizkit και Break Stuff
Its just one of those days
When you don't wanna wake up
Everything is fucked
Everybody sucks
You don't really know why
But want justify
Rippin' someone's head off
No human contact
And if you interact
Your life is on contract
Your best bet is to stay away motherfucker
It's just one of those days!!
[chorus]
Its all about the he says she says bullshit
I think you better quit
Lettin' shit slip
Or you'll be leavin with a fat lip
Its all about the he says she says bullshit
I think you better quit talkin that shit
(Punk, so come and get it)
Its just one of those days
Feelin' like a freight train
First one to complain
Leaves with a blood stain
Damn right I'm a maniac
You better watch your back
Cuz I'm fuckin' up your program
And if your stuck up
You just lucked up
Next in line to get fucked up
Your best bet is to stay away motherfucker
Its just one of those days!!
[chorus]
I feel like shit
My suggestion is to keep your distance cuz right now im dangerous
We've all felt like shit
And been treated like shit
All those motherfuckers that want to step up
I hope you know I pack a chain saw
I'll skin your ass raw
And if my day keeps goin' this way I just might break somethin' tonight...
I hope you know I pack a chain saw
I'll skin your ass raw
And if my day keeps goin' this way I just might break somethin' tonight...
I hope you know I pack a chain saw
I'll skin your ass raw
And if my day keeps goin' this way I just might break your fuckin' face tonight!!
Give me somethin' to break
How bout your fuckin' face
I hope you know I pack a chain saw, what!!...
Και uncensored σε φτωχότερη ποιότητα.
Limp Bizkit και Break Stuff
Its just one of those days
When you don't wanna wake up
Everything is fucked
Everybody sucks
You don't really know why
But want justify
Rippin' someone's head off
No human contact
And if you interact
Your life is on contract
Your best bet is to stay away motherfucker
It's just one of those days!!
[chorus]
Its all about the he says she says bullshit
I think you better quit
Lettin' shit slip
Or you'll be leavin with a fat lip
Its all about the he says she says bullshit
I think you better quit talkin that shit
(Punk, so come and get it)
Its just one of those days
Feelin' like a freight train
First one to complain
Leaves with a blood stain
Damn right I'm a maniac
You better watch your back
Cuz I'm fuckin' up your program
And if your stuck up
You just lucked up
Next in line to get fucked up
Your best bet is to stay away motherfucker
Its just one of those days!!
[chorus]
I feel like shit
My suggestion is to keep your distance cuz right now im dangerous
We've all felt like shit
And been treated like shit
All those motherfuckers that want to step up
I hope you know I pack a chain saw
I'll skin your ass raw
And if my day keeps goin' this way I just might break somethin' tonight...
I hope you know I pack a chain saw
I'll skin your ass raw
And if my day keeps goin' this way I just might break somethin' tonight...
I hope you know I pack a chain saw
I'll skin your ass raw
And if my day keeps goin' this way I just might break your fuckin' face tonight!!
Give me somethin' to break
How bout your fuckin' face
I hope you know I pack a chain saw, what!!...
Παρασκευή 20 Αυγούστου 2010
Μια ανούσια κοινωνική ιεροτελεστία
Σε γενικές γραμμές, είμαι παράξενος άνθρωπος. Πολλά δύσκολος χαρακτήρας για να συνηθίσει και να ανεκτεί κάποιος. Που μακριά, σαν κάθεστε στο κομπιούτερ σας και ανταλλάσσουμε κουβέντες που το ίντερνετ, εν πολλά διαφορετικά. Πολλά πιο εύκολο. Που κοντά, είμαι σχεδόν ανυπόφορος. Το βασικό χαρακτηριστικό μου εν ότι έχω πολλά κολλήματα. Ένας ψυχολόγος θα τα αποκαλούσε "εμμονές", ίσως και "ψυχώσεις". Εγώ προτιμώ να τα λαλώ "κολλήματα". Εν κάποιος πιο ανώδυνος όρος για εμένα. Εν πράματα που εμπήκαν (ή τα έβαλα;) στη ζωή μου και κάμνω τα πλέον εντελώς μηχανικά και χωρίς να καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι τίποτε.
Που λαλείτε, τα παραπάνω μου κολλήματα αφορούν άλλους ανθρώπους, αλλά θέλω να σας μιλήσω για έναν συγκεκριμένο κόλλημα. Θέλω να κρατώ πάντα μιαν άλφα απόσταση που τους ανθρώπους (μεταφορικά και κυριολεκτικά). Ειδικά αν δεν τους ξέρω. Θέλω τον χώρο μου, ας πούμε. Όσο πιο πολλά καλά ξέρω τον άλλον και όσο πιο πολλά τον εμπιστεύκουμαι, τόσο πιο πολλά του επιτρέπω να κοντέψει. Αν δεν τον ξέρω, εν μου αρέσκει να μου κοντέφκει. Πόσο παραπάνω να με ακουμπίσει. Ναι, εν μεγάλο πρόβλημα τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά εν για άλλο θέμα που θέλω να σας πω.
Ως μεσογειακός λαός, είμαστε κάπως πιο... "θερμόαιμος" να το πούμε, "κοινωνικός" να το πούμε; Με την πρώτη ευκαιρία, αγκαλιές, φιλιά, χειραψίες, φιλικά κουντήματα και ξέρω 'γω κουβέντες. Τα παραπάνω μπορεί κάποιος να τα αποφύγει, αλλά τη μαυρογέριμη τη χειραψία εν αδύνατον να την γλυτώσει. Με το που έννα γνωρίσω κάποιον πρέπει τζαι καλά να σφίξουμε τα σιέρκα μας και να τα σούσουμε. Σε κοινωνικές υποχρεώσεις, σε εξόδους, στη δουλειά, παντού. Έννεν πως εν το κάμνω. Σφίγγουμε και κάμνω το. Αλλά γιατί ρε γμτ; Ποιος ο λόγος; Εν μια απαρχαιωμένη τεχνική άμυνας που εκατάντησεν ακόμα μια κοινωνική ιεροτελεστία χωρίς σκοπό. Θυμίζει λλίο το πείραμα του Παβλόφ με τον σκύλο και το κουδούνι. Όπως ο σκύλος άκουεν το κουδούνι πριν το φαγητό και με τον καιρό με το που εχτύπαν το κουδούνι εσαλιάριζε χωρίς να καταλάβει καν γιατί, έτσι και εμείς κάμνουμε χειραψία χωρίς να ξέρουμεν καν το λόγο. Απλά κάμνουμεν την σαν τα ρομποτάκια. Λες και επαραγκωνίσαμεν τη σκέψη εντελώς που προηγείται της ενέργειας και η χειραψία επέρασεν μέσα στα ένστικτα μας. Με το που βλέπουμεν τον άλλον διούμεν του το χέρι μας. Αφαιρέσαν μας το hard disk και κάμνουμεν boot στην χειραψία.
Η χειραψία εν πανάρχαια, αλλά εν ήταν πάντα ανούσια. Όταν εσυναντούνταν οι άνθρωποι παλιά, πριν ξεκινήσουν ένα διάλογο (συνήθως για διαπραγματεύσεις) εθέλαν να σιουρευτούν ότι που έννα τελειώσει ο διάλογος θα ήταν ακόμα ζωντανοί. Και εκάμναν το εξής. Όπως επλησιάζαν, εψηλώναν το αριστερό χέρι για να κατεβεί το μανίκι και μετά εκουνούσαν το για να φανεί ότι εν έχουν κανένα στιλέτο χωσμένο. Μετά ετείναν το δεξί χέρι γυμνό μπροστά (το οποίο συνήθως χρησιμοποιείται για τη χρήση όπλων) και αρπάζαν το δεξί χέρι του άλλου για να σιγουρευτούν ότι εν θα τους χτυπήσει. Εκρατούσαν το χέρι για όσο χρόνο εχρειάζετουν για να ακουμπήσουν την πλάτη του άλλου και να σιουρευτούν ότι εν έσιει κανένα σπαθί κρυμένο κάτω που το χιτώνα.
Τούτον ένι. Τούτος εν ο λόγος. Τίποτε παραπάνω. Έννεν καν ένδειξη φιλίας. Εν ένδειξη καχυποψίας. Διαβεβαιώ σας ότι εν κυκλοφορώ με στιλέτο κρυμένο στο μανίκι μου και εν έχω σπαθί σε ειδική θήκη στην πλάτη. Έννεν ανάγκη να κάμω χειραψία για να με πιστέψετε. Και ακόμα και αν είχα, αν μείνεις μακριά μου (εκτός ακτίνας του φανταστικού σπαθιού) θα είσαι ασφαλής. Πόσα άλλα πράματα κάμνουμε καθημερινά χωρίς ουσία και χωρίς να ξέρουμε καν γιατί; Πότε επάψαμεν να είμαστε σκεπτόμενα όντα και εγίναμεν ρομποτάκια;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)