Η κληρονομιά μιας εννιάχρονης

Μια που τες σοβαρές ελλείψεις που έσιει η κοινωνία μας σήμερα, εν η έλλειψη προτύπων. Λειτουργικών προτύπων. "Ειδώλων", ας το πούμε. Ατόμων, που με τες ιστορίες τους έννα φορτίσουν τον άλλον συναισθηματικά, να τον παραδειγματίσουν τζαι να του δώκουν αρχές τζαι νοοτροπία. Ειδικά αν ο άλλος εν μιτσής, τα πρότυπα εν καθοριστικά στην ανάπτυξη του χαρακτήρα του τζαι της συμπεριφοράς του. Τζαι όπως τζαι οι εμπειρίες, όσο τραγική εν μια ιστορία τόσο πιο πολλά σε "πιάνει", σε επηρεάζει. Έτσι άτομα υπάρχουν, ακόμα τζαι σήμερα, αλλά τες ιστορίες τους δύσκολα τες βρίσκεις. Γιατί συνήθως, για να προωθηθεί ένα πρότυπο, πρέπει να εξυπηρετά κάποιο σκοπό σε τζείνον που το προωθά. Θρησκευτικούς σκοπούς (εκκλησίες), εθνικούς-εθνικιστικούς σκοπούς (κράτος) ή εμπορικούς τζαι καταναλωτικούς σκοπούς (εταιρείες). Εβαρέθηκα να μου λαλούν ποιους να θαυμάζω. Έννεν καλλύτερα να βρίσκουμε μόνοι μας τα είδωλα μας;
Κάποια που τα πρότυπα που προωθούνται εν σημαντικά, εν λαλώ. Τα θρησκευτικά πρότυπα διούν σου αρχές τζαι τα εθνικά αγάπη προς την πατρίδα. Τζαι μιας τζαι οι θκυο τομείς εδιεισδύσαν στην παιδεία, τούτα μαθαίνουμε τα που το σχολείο. Αλλά έννεν πλήρως λειτουργικά. Εν καιρώ ειρήνης, ας πούμε, η αυτοθυσία για την πατρίδα έννεν τζαι τόσο λειτουργικό. Εχτός τζαι αν σύντομα θα παίξει πόλεμος τζαι θέλεις στρατιώτες. Που τα θρησκευτικά πρότυπα, μπορείς να πιάσεις τες αρχές. Αλλά πρέπει να ξισκονήσεις καλά πρώτα τον θρησκευτικό φανατισμό τζαι την τυφλή πίστη σε θεούς τζαι εκκλησίες, αν δεν συμμερίζεσαι τη θρησκευτική τους πίστη. Τα εμπορικά πρότυπα, εν για εμένα τα σιειρόττερα. Όπως τζαι τα άλλα θκυο είδη, εν τζαι τούτα δυσλειτουργικά τζαι οι στόχοι που διούν εν μακρινοί τζαι άπιαστοι, αλλά εν τζαι ναρκισιστικά τζαι πλουτολατρικά. Με λλία λόγια, εν εγωιστικά. Τζαι ο εγωισμός εν εβοήθησε ποτέ μια κοινωνία τζαι το κοινό καλό. Αντίθετα, εν ο αλτρουισμός που βοηθά μια κοινωνία να εξελιχτεί προς το καλλύτερο.
Ο αλτρουισμός, η θυσία χρόνου τζαι πόρων (όσο λλίοι τζαι αν ένει) για το κοινό καλό, σήμερα εν τόσον αναγκαίος όσον τζαι σπάνιος. Πριν λλίες μέρες, εθκιάβαζα για έναν απτό πρότυπο. Εν μια μιτσιά 9 χρονών. Τούτον το μωρό, έσιει κάτι μέσα του, τόσο αγνό, τόσο αλτρουσιτικό, που όταν το φκάλλει προς τα έξω κάμνει σε να το θαυμάζεις τζαι να παραδειγματίζεσαι. Το όνομα της εν Ρέιτσελ Μπέκγουιθ τζαι εν που το Σιατλ. Που το σχολείο, την εκκλησία της τζαι τα όσα εμάθενε γενικά, έπιανεν τα πιο σημαντικά για τζείνην τζαι άφηνε τα να την επιρεάσουν τζαι επροσπάθαν να τα εφαρμόσει δημιουργικά.
Που ήταν πέντε χρονών, έμαθεν που το σχολείο της για μιαν οργάνωση, την Locks of Love, η οποία εσυγκέντρωνε μαλιά για να κάμει περούκες για μωρά που έχουν καρκίνο τζαι έχάσαν τα μαλιά τους που τες χημειοθεραπείες. Επήε σπίτι τζαι είπε της μάνας της να της κόψει τα μαλιά της τζαι να τα δωρίσει. Μόλις εξαναμεγάλωσαν, εξανάκοψεν τα τζαι επερίμενε να ξαναμεγαλώσουν. Στες 23 Ιουλίου φέτος, έκοψεν τα για τρίτη φορά. Που ήταν 8 χρονών, η εκκλησία της εξεκίνησε να συνεργάζεται με μιαν άλλην οργάνωση, τζαι επληροφόρησεν τον κόσμον μιαν Κυριακή. Τούτην την μη κυβερνητική οργάνωση λαλούν την Charity: water. Συγκεντρώνουν λεφτά τζαι κάμνουν προγράμματα που έχουν να κάμουν με τη λειψυδρία στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Ανοίουν πηγάθκια σε τόπους που διψούν τζαι κάμνουν υποδομές για πόσιμο, καθαρό νερό. Ως απόδειξη για τες δωρεές, στέλλουν σου φωτογραφία του πηγαθκιού που εβοήθησες να ανοίξει, τες συντεταγμένες του στο google earth τζαι φωτογραφίες που τα άτομα που εβοήθησες να έχουν νερό να πίνουν.
Η Ρέιτσελ εσυγκινήθηκε τζαι εκινητοποιήθηκε. Ως σύγχρονο μωρό της γενιάς του ίντερνετ, ήβρε με την μάνα της την ιστοσελίδα της οργάνωσης τζαι αποφάσισε να κάμει κάτι. Έβαλε τη μάνα της να γραφτεί τζαι να ανοίξει έναν λοαρκασμό με το εξής μύνημα: "On June 12th 2011, I'm turning 9. I found out that millions of people don't live to see their 5th birthday. And why? Because they didn't have access to clean, safe water so I'm celebrating my birthday like never before. I'm asking from everyone I know to donate to my campaign instead of gifts for my birthday. Every penny of the money raised will go directly to fund freshwater projects in developing nations. Even better, every dollar is "proved" when the projects are complete, and photos and GPS coordinates are posted using Google Earth. My goal is to raise $300 by my birthday, June 12, 2011. Please consider helping me. Thank you so much!!!". Επληροφόρησεν ούλλους τους γνωστούς της ότι αντί για δώρο στα γενέθλια της θέλει να κάμουν 9 δολάρια εισφορά στην ιστοσελίδα τζαι άφηκε την ενεργή ακόμα τζαι μετά τα γενέθλια της για να φκουν τα 300 δολάρια που έθελε να μαζέψει.
Στες 20 του Ιούλη, η Ρέιτσελ ήταν μέσ' στο αυτοκίνητο με τους γονιούς της στο χάιγουεϊ. Μπροστά τους, έγινεν έναν ατύχημα τζαι καράμπολα 13 αυτοκινήτων. Πίσω τους όμως, ήταν ένα φορτηγό. Οι γονιοί την εν επάθαν τίποτε, αλλά δυστυχώς η Ρέιτσελ εν τα εκατάφερε. Τα όργανα της, εδωρήσαν τα για μεταμόσχευση στες 23 του Ιούλη, μαζί με την τελευταία της κοτσίδα. Όπως θα έθελε τζαι η ίδια. Η μάνα της, αποφάσησε να αφήκει την ιστοσελίδα των εισφορών της ανοιχτή, τζαι επρόσθεσε το εξής μύνημα: I am in awe of the overwhelming love to take my daughters dream and make it a reality. In the face of unexplainable pain you have provided undeniable hope. Thank you for your generosity! I know Rachel is smiling!". Ως τωρά που γράφω, η κληρονομιά που άφηκεν πίσω της η Ρέιτσελ ήταν $1.219.974 σε εισφορές τζαι πόσιμο νερό για αμέτρητους άνθρωπους.
Μακάρι τούτη η μιτσιά να γίνει παράδειγμα για τη γενιά της, τζαι πατσαρκά στες πιο παλιές. Μακάρι οι αρχές της τζαι ο τρόπος σκέψης της, να γίνουν τρόπος ζωής. Για να γίνει τούτο όμως, πρέπει πρώτα η ιστορία να μαθευτεί. Αν μπορείτε, που έννα κάθεστε με την παρέα σας ή με την οικογένεια σας, πείτε τους την ιστορία. Μπορεί μια ιστορία να επηρεάσει τζαι να αλλάξει πολλά μέσα σε κάποιον. Ένας που τους δέκα που θα την ακούσουν μπορεί να παραδειγματιστεί που την Ρέιτσελ. Τζαι όσοι έσιετε παιθκιά σε κατάλληλην ηλικία, πέτε τους την. Εν λυπητερή ιστορία, αλλά κρύφκει μέσα της ανεκτίμητα μυνήματα. Τζαι που ξέρετε, μπορεί έτσι σε κάποια φάση τζείνα να σας αλλάξουν τζαι εσάς τζαι την κοινωνία μας προς το καλλύτερο.

Άταχτο μωρό; Απλή η λύση...

Κατά καιρούς άκουσα σας να παραπονιέστε για τα μωρά σας που εν κάθουνται ήσυχα. Εν φταιν τα μωρά, απλά εν χειρίζεστε το θέμα σωστά. Μπομπ ο μάστορας και Μπομπ ο σφουγγαράκης και πελλάρες. Εν τον Μπομπ Μάρλεϊ που θέλουν τα μωρά...

Εξαναείδετε τούτον τον τύπο;

Το 2006, σε μια ψυχιατρική κλινική της Νέας Υόρκης μια τρόφιμος ελάλεν του θεραπευτή της ότι βλέπει συνέχειαν έναν άντρα στα όνειρα της που της διά συμβουλές. Έκαμεν μόνη της και ένα σκίτσο του άντρα και έδωκεν το στον ψυχιάτρο. Ο γιατρός έβαλεν το στο γραφείο του και εν του έδωκεν σημασία. Μετά που λλίες μέρες, όμως, ένας άλλος ασθενής είδεν το σκίτσο και είπεν στον ψυχίατρο ότι ξέρει τον τύπον. «Βλέπω τον στα όνειρα μου», είπεν του. Αρχικά, ο ψυχίατρος ενόμισεν ότι εν περιστατικό επινεμόμενης ψυχωτικής διαταραχής (folie a deux): οι θκυο ασθενείς συζητούν τες εμπειρίες τους και ο ένας υιοθετά την ψύχωση του άλλου. Καλού-κακού, ο ψυχίατρος είπεν να στείλει το σκίτσο σε συνάδελφους του που ασχολούνται με διαταραχές στον ύπνο.
Μέχρι σήμερα, εβρεθήκαν πάνω που 2.000 ασθενείς που ισχυρίζουνται ότι ο ίδιος τύπος εμφανίζεται στα όνειρα τους σε ούλλον τον κόσμον: Λος Άντζελες, Βερολίνο, Σάο Πάολο, Τεχεράνη, Πεκίνο, Ρώμη, Βαρκελώνη, Στοκχόλμη, Παρίσι, Νέο Δελχί, Μόσχα… Ούλλους διά τους συμβουλές και συζητά τα προβλήματα τους. Κανένας όμως εν τον είδεν ποτέ στην πραγματική ζωή. Εκάμαν και ιστοσελίδα που μελετούν το φαινόμενο. Οι ψυχίατροι που ασχολήθηκαν με το θέμα λαλούν ότι ο αριθμός των ατόμων που τον βλέπουν στα όνειρα τους πρέπει να εν πολλά μεγαλύτερος. WTF? Ποιος εν τούτος και τι γυρεύκει στα όνειρα του κόσμου;
Για τούτον τον τύπο εδιατυπωθήκαν αρκετές θεωρίες. Η πρώτη που εθκιάβασα ήταν και η πρώτη που μου ήρτε στο νου μόλις άκουσα την κουβέντα: η θεωρία του Καρλ Γιουνγκ για τα αρχέτυπα. Βασικά ο Γιουνγκ ελάλεν ότι ο άνθρωπος, που τον τζαιρόν που εζούσε στες σπηλιές, εσχημάτισε στο νου του κάποια αρχέτυπα για τους διάφορους ρόλους που παίζουν κάποιοι ανθρώποι στην κοινωνία. Τούτα τα αρχέτυπα όμως εν κομμάτι του εαυτού μας, γίνουνται ένα με το ασυνείδητο μας και πολλές φορές φκαίνουν έξω ως χαρακτηριστικά και αποδίδουμεν τα σε κάποιον άλλον. Κάτι σαν ελαφράς μορφής πολλαπλή προσωπικότητα. Π.χ. το αρχέτυπο του δυναμικού ηγέτη, του σοφού γέροντα, του κακού μας εαυτού και ξέρω’γω κουβέντες. Ο τύπος φαίνεται να εν ο συμβουλάτορας της υπόθεσης, που τον φκάλλει το ασυνείδητο μας στα όνειρα για να μας βοηθήσει να λύσουμεν ένα πρόβλημα.
Μια άλλη θεωρία, η πιο θρησκευτική, λαλεί ότι τούτος ο τύπος εν μια που τες μορφές που επιλέγει ο δημιουργός για να έρτει σε επαφή μαζί μας, μέσω των ονείρων. Ασπούμε, ένας θρήσκος μπορεί να τον εκλάβει ως έναν άγιο που του εδείχτηκεν. Οι πιο «ανοιχτόμυαλοι» λαλούν ότι εν υπαρκτό πρόσωπο που έσιει τη δυνατότητα να ταξιδεύκει και να εισβάλλει στα όνειρα μας. Άλλοι λαλούν ότι πρέπει να εν υπαρκτό πρόσωπο που έκαμεν την εμφάνισην του π.χ. σε διαφήμιση ή ταινία ως κομπάρσος, και το πρόσωπο του έμεινεν αποτυπωμένο στη μνήμη όσων των είδαν. Άλλοι λαλούν ότι αρχικά το πρόσωπο φαίνεται οικείο μόλις το δούμε στο σκίτσο, και στη συνέχεια επειδή το έχουμεν στο νου μας βλέπουμεν το και στο όνειρο μας (κάτι σαν μαζικό folie a deux).
Εσείς εξαναείδετε τούτον τον τύπο;

Lets talk about religion

Επειδή έσιει μέρες να βάλω κανένα σοβαρό ποστ, θέλω να μιλήσουμε λλίον για το αγαπημένο μου θέμα συζήτησης: τη θρησκεία. Εν περιμένω να φκάλουμεν άκρη ή κανέναν πόρισμα, απλά θέλω να δω που στέκεστε γιατί πιστεύκω το συγκεκριμένο θέμα εν καθοριστικό πάνω στη διαμόρφωση ενός χαρακτήρα. Το θέμα απασχόλησε με αρκετά για χρόνια (ειδικά στην εφηβία μου) και εθκιάβασα έναν καταραμένο πράματα για μια φάουσα θρησκείες. Χριστιανισμό (γιατί μετά που 12 χρόνια πιππίλλιμα της ίδιας ιστοριάς στα σχολεία, στην ουσία εν μαθαίνεις τίποτε), μουσουλμανισμό, ινδουισμό, εβραϊσμό, ζωροαστρισμό, βουδισμό, παγανισμό...
Οι θκυό τελευταίες εκάτσαν μου παραπάνω γενικά σαν θεωρείες και υιοθέτησα στη ζωή μου πολλές που τες αρχές τους. Πράμα που με έκαμε τουλάχιστον καλλύτερον άνθρωπο προς τους άλλους (γιατί ως έφηβος είμουν πολλά μαλάκας άνθρωπος). Το πόρισμα μου για τες θρησκείες όμως εν (με ορισμένες εξαιρέσεις) ότι πρόκειται για same shit different story. Ορισμένες βέβαια εν πιο ακραίες που τες άλλες (π.χ. είμαστε οι εκλεκτοί του δικού μας θεού και εσείς εκάτσετε πάνω), αλλά σε γενικές γραμμές εν το ίδιο πράμα.
Στο κάτω κάτω, ο θεός, όπως τον περιγράφουν, εν αδύνατο να γίνει εξολοκλήρου κατανοητός που τον άνθρωπο. Πόσο παραπάνω τούτη η κατανόηση να επιβληθεί πριν αιώνες και να μείνει απαράλλακτη ως σήμερα. Εν εξελίσσεται; Εν μαθαίνουμε νέα πράματα; Εν καταλάβουμεν το θεό καλλύτερα; Εμάθαμεν τα ούλλα πριν μια φάουσα τζαιρό; Πόσο επιπόλαιος και αλαζονικός εν τούτος ο τρόπος σκέψης; Ακόμα και να εν έτσι τα πράματα, τούτο το "γεγονός" ήταν να εγίνετουν αντιληπτό που ούλλους τους πολιτισμούς με τον ίδιον τρόπο;
Πλέον βλέπω τα πράματα με έναν πιο "ορθολογικό" τρόπο. Πιστεύκω στη φυσική. Απλά πράματα, Μπιγκ Μπανγκ, εξέλιξη και ξέρω'γω κουβέντες. Τωρά αν κάποιος πιστεύκει στον οποιοδήποτε θεό, εν με χαλά καθόλου. Αν νοιώθεις καλλύτερα πιστεύκωντας και αν σε βοηθά η πίστη σου να ξεπεράσεις τες δυσκολίες που συναντάς και να έβρεις κάποιες αρχές στη ζωή σου, τόσο το καλλύτερο. Ότι βοηθά τον εγκέφαλο σου να απελευθερώσει τες αναγκαίες ουσίες και να παράγει τες κατάλληλες ορμόνες για να αντιμετωπίσει την κάθε περίπτωση, κάμνει σου καλόν.
Μεν περιμένεις ρε φίλε όμως να επιβάλεις την άποψη σου. Δόξα σοι ο θεός (γαμώ τες εκφράσεις που μου εκόλλησεν η "παιδεία") σε τούτον τον κακομοίρικον τον πλανήτη έσιει μια φάουσα ανθρώπους με ακόμα τόσους διαφορετικούς τρόπους σκέψης. Αν εσκεφτούμασταν ούλλοι το ίδιο ήταν να έχανε το κάθε άτομο τη μοναδικότητά του. Έτσι κι αλλιώς είμαι σίουρος ότι αν εκαταφέρναν να επιβάλουν μιαν κοινή θρησκεία, σε χρόνο μηδέν θα εβρίσκαν 1.002 άλλα πράματα που μας χωρίζουν για να σφάζουντε.
Τούτοι οι ανθρώποι που προσπαθούν να επιβάλουν την άποψη τους στο θέμα θρησκείας προκαλούν μου ανάμικτα συναισθήματα. Που τη μια σπάζουν μου την για τον φασιστικόν τρόπον σκέψης τους, και που την άλλη γουστάρω πολλά να τους ταράσσω γιατί σοκάρουνται εύκολα. Και δόξα σοι ο θεός (άτε πάλε), η "παιδεία" μας εκατάφερε να παράγει πολλούς σε τούντον τόπον. Εν λες και έπιασεν ο "πολιτισμός" μας εργολαβίαν τες παρωπίδες και βάλλει τες του άλλου μόλις γεννιέται.
Εντάξει, είπα να βάλω κανένα σοβαρό ποστ, αλλά η πολλή σοβαρότητα βλάφτει. Και όσο πιο σοβαρό εν ένα θέμα, τόσο πιο καλά ένι να του προσθέτεις χιούμορ, για να μεν χαντακωθείς. Γι'αυτό ήβρα σας θκυο stand up comedy για το θέμα που με ενθουσιάσαν. Το ένα λλίο πιο "προκλητικό" που το άλλο, αλλά έχουν πολλή χάζι. George Carlin και Jim Jefferies. Enjoy.

Κατουρώντας στους τοίχους

Τον τελευταίον τζαιρόν, επρόσεξα ότι στη Λευκωσίαν επολλήναν οι «καλλιτέχνες» των δρόμων. Έναν γυρόν να δώκει κανένας μέσα στην πόλη και έννα δει τους παραπάνω τοίχους μουτζουρωμένους μέχρι αηδίας. Λαλούν, ότι το γκράφιτι εν τέχνη. Διαφωνώ. Το γκράφιτι μπορεί να εν τέχνη, αλλά έννεν ούλλα τα γκράφιτι τέχνη. Έννεν καλλιτέχνης όποιος πιάσει ένα σπρέι και γράψει μια μαλακία πάνω σε έναν τοίχον. Οι παραπάνω εν ανεύθυνοι πελλορόκολοι που γράφουν αγράμματα συνθήματα χωρίς ουσίαν. Εν βανδαλισμός τούντο πράμαν.

Μεν με παρεξηγείτε. Εν έχω τίποτε εναντίον του να βάλει κάποιος μιαν έγχρωμη σφραγίδα σε τούτες τες μίζερες γκρίζες πόλεις. Έσιει άνθρωπους που εν πραγματικοί καλλιτέχνες. Βρίσκεις μέσα-μέσα (αν ψάξεις πολλά) κάτι γκράφιτι που μεινήσκεις με το στόμο ανοιχτό. Πως τα καταφέρνουν να κάμνουν έτσι έργα με σπρέι; Που την άλλην, ακόμα και συνθήματα έσιει ωραία: έξυπνες ατάκες («οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους»), με χιούμορ («ποτέ μου δεν κατάφερα να τελειώσω κάτι που άρχισα, αλλά αυτή τη φορά θα τ…») ή ακόμα και πολιτικά (τον τζαιρόν του δημοψηφίσματος είχα δει: «είτε όι, είτε ναι, εφάμεν την πιλέ»). Τούτους τους ανθρώπους χτίστους τοίχους μόνο και μόνο για να κάμουν γκράφιτι.

Ναι, δέχουμαι. Τα πιο πάνω κάτι προσφέρουν. Είτε ομορφίζουν τους τοίχους, είτε κάμνουν σε να γελάσεις και να προβληματιστείς. Αλλά πέτε μου ρε γμτ, τι με νοιάζει εμέναν ποιος θέλεις να πιάσει το πρωτάθλημα και ποια ομάδα γαμιέται; Τι με νοιάζει εμένα ποια εν η «σειρά» σου στο στρατό; Να λύσεις πουστόνεο και ελπίζω να σου βάλουν αγγαρίαν να βάψεις το στρατόπεδο να δεις την γλύκαν. Τι με κόφτει ρε μιτσή τα αρχικά ποιας «αγαπάς» σήμερα, την οποίαν θα χωρίσεις αύριο και θα μουντζουρώσεις πουπάνω τη μουτζούρα σου για να την χώσεις; Και έσιεις που την μιαν τους βάνδαλους να χώνουνται κάτω που την ομπρέλα που βαστούν οι καλλιτέχνες, και που την άλλην την αστυνομία να αντιμετωπίζει ίσα και όμοια βάνδαλους και καλλιτέχνες.

Η συντριπτική πλειοψηφία τούτων των «καλλιτεχνών» πιστεύκω εν έφηβοι. Διούν τους την οι ορμόνες πασ’την κκελλέν και ξυπνούν μέσα τους πρωτόγονα ένστικτα που τα εκφράζουν με σύγχρονους τρόπους. Πως εν οι σιύλλοι, που κατουρούν σε τοίχους και στύλλους για να ορίσουν την περιοχή τους; Έτσι ακριβώς, αλλά αντί να κατουρούν, οι μητσιοί γράφουν με σπρέι. Τούτη εν δική μου περιοχή, και της κλίκας (βλέπε αγέλη) μου που εν με την τάδε ομάδα και θα σβήνουμε κάθε γκράφιτι αντίπαλης κλίκας/αγέλης. Ο άνθρωπος με την όσφρηση γενικά εν τα πάει καλά. Και γι’αυτό ακόμα και οι πρωτόγονοι άνθρωποι (σε αντίθεση με τα κυνοειδή και τα αιλουροειδή) εν εμπορούσαν να χρησιμοποιήσουν μυρωθκιές για να ορίζουν περιοχές. Γι’αυτό εβάλλαν οβελίσκους, επιγραφές, ακόμα και παλούκια με σύμβολα ή κεφάλια ζώων.

Το πρόβλημα εν πώς να αντιμετωπίσεις τούντην συμπεριφορά. Αν ήταν καμιά ακατάπαυστη καλλιτεχνική ορμή, θα μπορούσες να τους διοργανώσεις διαγωνισμούς για να την εκφράσουν και να ομορφίσεις παράλληλα και μιαν περιοχή. Αλλά, δεν. Σε κάθε διαγωνισμό του είδους στην Κύπρο η συμμετοχή εν αμελητέα σε σχέση με τους μουτζουρωμένους τοίχους. Έννεν ζήτημα καλλιτεχνικότητας, εν θέμα ορμής, κτητικότητας και επιθετικότητας. Ακόμα και οι σύγχρονες αρένες (γήπεδα) εν μπορούν να τες εκτονώσουν, παρά τα επεισόδια που γίνουνται κάθε φορά. Αρκέφκω να πιστεύκω ότι η λύση εν τω κολανούι με το σχοινί και κανένα φίμωτρο όπου χρειάζεται…

Μια ανούσια κοινωνική ιεροτελεστία

Σε γενικές γραμμές, είμαι παράξενος άνθρωπος. Πολλά δύσκολος χαρακτήρας για να συνηθίσει και να ανεκτεί κάποιος. Που μακριά, σαν κάθεστε στο κομπιούτερ σας και ανταλλάσσουμε κουβέντες που το ίντερνετ, εν πολλά διαφορετικά. Πολλά πιο εύκολο. Που κοντά, είμαι σχεδόν ανυπόφορος. Το βασικό χαρακτηριστικό μου εν ότι έχω πολλά κολλήματα. Ένας ψυχολόγος θα τα αποκαλούσε "εμμονές", ίσως και "ψυχώσεις". Εγώ προτιμώ να τα λαλώ "κολλήματα". Εν κάποιος πιο ανώδυνος όρος για εμένα. Εν πράματα που εμπήκαν (ή τα έβαλα;) στη ζωή μου και κάμνω τα πλέον εντελώς μηχανικά και χωρίς να καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι τίποτε.
Που λαλείτε, τα παραπάνω μου κολλήματα αφορούν άλλους ανθρώπους, αλλά θέλω να σας μιλήσω για έναν συγκεκριμένο κόλλημα. Θέλω να κρατώ πάντα μιαν άλφα απόσταση που τους ανθρώπους (μεταφορικά και κυριολεκτικά). Ειδικά αν δεν τους ξέρω. Θέλω τον χώρο μου, ας πούμε. Όσο πιο πολλά καλά ξέρω τον άλλον και όσο πιο πολλά τον εμπιστεύκουμαι, τόσο πιο πολλά του επιτρέπω να κοντέψει. Αν δεν τον ξέρω, εν μου αρέσκει να μου κοντέφκει. Πόσο παραπάνω να με ακουμπίσει. Ναι, εν μεγάλο πρόβλημα τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά εν για άλλο θέμα που θέλω να σας πω.
Ως μεσογειακός λαός, είμαστε κάπως πιο... "θερμόαιμος" να το πούμε, "κοινωνικός" να το πούμε; Με την πρώτη ευκαιρία, αγκαλιές, φιλιά, χειραψίες, φιλικά κουντήματα και ξέρω 'γω κουβέντες. Τα παραπάνω μπορεί κάποιος να τα αποφύγει, αλλά τη μαυρογέριμη τη χειραψία εν αδύνατον να την γλυτώσει. Με το που έννα γνωρίσω κάποιον πρέπει τζαι καλά να σφίξουμε τα σιέρκα μας και να τα σούσουμε. Σε κοινωνικές υποχρεώσεις, σε εξόδους, στη δουλειά, παντού. Έννεν πως εν το κάμνω. Σφίγγουμε και κάμνω το. Αλλά γιατί ρε γμτ;
Ποιος ο λόγος; Εν μια απαρχαιωμένη τεχνική άμυνας που εκατάντησεν ακόμα μια κοινωνική ιεροτελεστία χωρίς σκοπό. Θυμίζει λλίο το πείραμα του Παβλόφ με τον σκύλο και το κουδούνι. Όπως ο σκύλος άκουεν το κουδούνι πριν το φαγητό και με τον καιρό με το που εχτύπαν το κουδούνι εσαλιάριζε χωρίς να καταλάβει καν γιατί, έτσι και εμείς κάμνουμε χειραψία χωρίς να ξέρουμεν καν το λόγο. Απλά κάμνουμεν την σαν τα ρομποτάκια. Λες και επαραγκωνίσαμεν τη σκέψη εντελώς που προηγείται της ενέργειας και η χειραψία επέρασεν μέσα στα ένστικτα μας. Με το που βλέπουμεν τον άλλον διούμεν του το χέρι μας. Αφαιρέσαν μας το hard disk και κάμνουμεν boot στην χειραψία.
Η χειραψία εν πανάρχαια, αλλά εν ήταν πάντα ανούσια. Όταν εσυναντούνταν οι άνθρωποι παλιά, πριν ξεκινήσουν ένα διάλογο (συνήθως για διαπραγματεύσεις) εθέλαν να σιουρευτούν ότι που έννα τελειώσει ο διάλογος θα ήταν ακόμα ζωντανοί. Και εκάμναν το εξής. Όπως επλησιάζαν, εψηλώναν το αριστερό χέρι για να κατεβεί το μανίκι και μετά εκουνούσαν το για να φανεί ότι εν έχουν κανένα στιλέτο χωσμένο. Μετά ετείναν το δεξί χέρι γυμνό μπροστά (το οποίο συνήθως χρησιμοποιείται για τη χρήση όπλων) και αρπάζαν το δεξί χέρι του άλλου για να σιγουρευτούν ότι εν θα τους χτυπήσει. Εκρατούσαν το χέρι για όσο χρόνο εχρειάζετουν για να ακουμπήσουν την πλάτη του άλλου και να σιουρευτούν ότι εν έσιει κανένα σπαθί κρυμένο κάτω που το χιτώνα.
Τούτον ένι. Τούτος εν ο λόγος. Τίποτε παραπάνω. Έννεν καν ένδειξη φιλίας. Εν ένδειξη καχυποψίας. Διαβεβαιώ σας ότι εν κυκλοφορώ με στιλέτο κρυμένο στο μανίκι μου και εν έχω σπαθί σε ειδική θήκη στην πλάτη. Έννεν ανάγκη να κάμω χειραψία για να με πιστέψετε. Και ακόμα και αν είχα, αν μείνεις μακριά μου (εκτός ακτίνας του φανταστικού σπαθιού) θα είσαι ασφαλής. Πόσα άλλα πράματα κάμνουμε καθημερινά χωρίς ουσία και χωρίς να ξέρουμε καν γιατί; Πότε επάψαμεν να είμαστε σκεπτόμενα όντα και εγίναμεν ρομποτάκια;